Tag: Rouw
-
Regende verdriet
Al dagenlang regent het bergen verdriet, alsof ik jaren aan niet geuit verdriet nu toe aan het laten ben. Onze oude poezendame loopt aan haar einde, ik zit soms uren bij haar. Dan aai ik haar, kijk naar haar, let op haar. Vertel haar zachtjes dat ze mag gaan, dat ze mag loslaten. Soms klinkt…
-
Ontelbare keren
Al wandelend met de hond overspoelt een gevoel van diep verdriet me, ik zie mijzelf in gedachten ontelbare keren in mijn leven in de avonduren wandelen terwijl ik verdrietig ben. Natuurlijk zijn er ook talloze, eveneens ontelbare, momenten waarin ik me prettig voel. Vanavond echter lijkt het of al die momenten zich manifesteren in dit…
-
Zware deken
Er ligt een onzichtbare deken op me, ik voel deze met elke beweging. Op een vreemde manier is de zwaarte ervan zelfs vertrouwd aan gaan voelen, ik was me eerlijk gezegd niet eens meer bewust van de zwaarte en het mee zeulen. Tot vanavond, een avondje bij dochter en schoonzoon (en diens ouders). Mijn zoon…
-
Ongezien en ongehoord
Tijdens een sombere regenbui reed ik terug, we waren op bezoek geweest bij mijn moeder. Verdrietig keek ik naar de ruitenwissers en wenste dat mijn verdriet net zo gemakkelijk weggewist kon worden als de regendruppels op de voorruit. Kerst was zwaar geweest, oudjaar was zo mogelijk nog zwaarder geweest, nieuwjaarsdag gingen we met zijn drieën…
-
In en uit Rouw
Het is als in en uit rouw bewegen. Ik kan er geen andere woorden voor vinden. Het heen en weer geslingerd worden tussen periodes van acceptatie wanneer toegegeven wordt dat er werd gelogen en weer werd gebruikt en periodes van stille voorzichtige en oh zo breekbare hoop dat misschien, heel misschien, er nu een pad…
-
Talloze Ritten
De laatste tijd ben ik weer vaker aan het heen en weer rijden, manlief heeft een herseninfarct gehad, en onlangs was het of talloze ritten de revue passeerden. Ik realiseerde me dat ik al meer dan tien jaar aan het heen en weer rijden ben. Dat begon in 2011 toen mijn vader in het buitenland…
-
Omarm je met licht
Dagenlang sluimert er een gevoel van verlamming omtrent schrijven. Ook inloggen op mijn Instagram mijd ik. Alsof ik iets onzichtbaars uit de weg ga. Wanneer ik inlog hakt een bericht er keihard in. Een mooi mens is er niet meer, ik lees de woorden van zijn moeder terwijl de tranen over mijn wangen stromen. In…
-
Wandeling in de mist
We bewegen als twee gewonde dieren, ieder met onze eigen pijn en verwondingen.Ieder op onze eigen manier gaan we om met de vele gevoelens die zich een weg naar buiten banen, althans bij mij banen ze zich een weg naar buiten en ik uit ze door erover te schrijven en erover te praten.Ik schreef al…
-
Verdriet
Al zo lang als ik mij kan herinneren heb ik levende, kleurrijke en gedetailleerde dromen. In periodes wanneer er onrust in mijn leven is worden de dromen vaak heviger.Onlangs droomde ik dat zoon en ik samen in een tv-show zaten. Het begon met inchecken in een soort hotelkamer die we deelden. Onze karakters en de…
-
Rouwer dan rauw
En dan breekt eindelijk een klein stukje door van de immense pijn die ik voel. Het is nog maar aan de oppervlakte, dieper dan dit kan ik nu nog niet duiken. Het is een zwaar mengsel van jaren proberen, optimistisch zijn, hoop houden, hoop verliezen, vertrouwen tonen, vertrouwen dat beschadigde, grenzen stellen, grenzen die overschreden…
-
Verward
Terwijl de storm verder raast is het alsof er meer overhoop gegooid wordt. Misschien is dit een goed iets, ik ben er nog niet uit. Het verward me, oude wonden worden geraakt, ik voel een paniek diep van binnen. Alsof iets me influistert dat er oude patronen herkend worden, terwijl het ook mogelijk is dat…
-
Emotieloos landschap
Verdwaald in een emotieloos landschap. Ik voel mij vervagen tot ik opga in de omgeving. Mijn kleuren verliezen aan kracht, mijn kracht verliest de sprankeling. Er is een storm, ik sluit deuren en ramen en negeer het harde bonken dat mijn huisje omver probeert te blazen. Er is een kilte, ik duik diep weg onder…