Persoonlijke teksten die ontstaan terwijl mijn gedachten verder dwalen. Soms reflecterend, soms uitdagend, soms geboren uit verwarring of verwerking maar altijd authentiek.
Hier deel ik schrijfsels over het leven, over ervaringen en over momenten die blijven hangen. Van korte, lichte observaties tot diepere, zwaardere reflecties. Ze zijn niet gepolijst voor een publiek, maar komen rechtstreeks uit mijn hart.
Schrijven is voor mij ademen met de ziel. Woorden zijn het penseel waarmee ik mijn innerlijke schilderijen tot leven breng.
In dit niemandsland
In verbinding blijven, met mijzelf, mijn verlangens maar ook mijn eigenheid. Het voelt al langer als een strijd waar ik te moe voor ben. Ik wil echter ook niet loslaten, want loslaten voelt als opgeven. Dus sta ik mijzelf toe om te dwalen in dit stukje niemandsland. Waar ik niet compleet los ben van mijzelf…
Lees verder
Hypomimia, gezicht van eenzaamheid
Onlangs leerde ik over de term Hypomimia, wat ook wel ‘gezichtsmaskering’ of ‘maskergelaat’ genoemd wordt. Het is een vermindering of verlies van spontane gezichtsbewegingen en emotionele expressie. Het gezicht lijkt vlakker, minder beweeglijk, waardoor het moeilijker wordt om emoties zoals blijdschap, verrassing of bezorgdheid zichtbaar te maken. Toen ik dit las voelde ik een mengeling…
Lees verder
Echte Liefde
Mijn relatie is er een van stormen en achtbanen. Enerzijds de stormen waar leven ons in mee sleurt en tegelijkertijd stormen binnen de relatie. Waarom dan ook achtbanen? Omdat het vaak voelt als een rit die ik uit moet zitten, ik kan niet uitstappen, ik kan het niet stilzetten. Het enige dat ik kan doen…
Lees verder
Zichtbaar maken
Een mooie mailwisseling leidde me naar een oud schrijfsel van mijzelf dat ik wilde delen. Vervolgens bladerde ik door enkele oudere blogs, tot ik stuitte op een blog waarin ik schreef dat ik me realiseerde in de ‘freeze’ stand te zijn gegaan en daarom niet meer schreef.Al maanden schrijf ik niet, het is niet dat…
Lees verder
Na de storm
Het werd hevig, zeg maar gerust orkaankracht. Het meest verontrustend van dit soort stormen zijn de stiltes, niet wetend of de storm voorbij is of er nog stevige windvlagen zullen komen. Gister was een ongelooflijk zware dag, het meest natuurlijk voor mijn dochter maar ook voor schoonzoon en mijzelf. Na zondag en maandag gesprekken met…
Lees verder
Teamspirit
Vanavond voor Lief naar bed ging gaven we elkaar een knuffel en ik zei ‘we zijn een goed team zo’. Lief mopperde het in eerste weg zo van ‘crisis situaties laten ons altijd goed functioneren als een team’ alsof het een vanzelfsprekendheid is. Ik herhaalde het nog eens, want het mag best eens hardop gezegd…
Lees verder