Inmiddels zijn we weer thuis en het is wel even wennen. Het zomerse weer is hier verdwenen, en natuurlijk zit je thuis al snel in een ander ritme. Gelukkig zijn er dan nog de herinneringen. Zoals deze wandeling die we vanuit het vakantiehuis konden maken, eerst langs Chapelle des Charbonniers en daarna door het bos verder omhoog. Volgens het bordje een wandeling van 30 minuten, nu hadden we eerder al ervaren dat de Fransen op dit punt gevoel voor humor hebben. Wij vlak landschap wandelaars zijn niet gewend aan wandelen met hoogteverschillen, dit in gedachten meenemen, en ook nog onderzoek op voorhand gedaan over de moeilijkheidsgraad, was ik tot de conclusie gekomen dat deze wandeling ons moest lukken. Manlief denkt daar intussen anders over, qua pad was het best te doen, echter door de vele gevallen bladeren was deze minder zichtbaar en dat maakte het voor Lief wel extra uitdagend. Maar….wanneer je dan bij de rots aankomt (nadat je meermalen jezelf ervan overtuigd hebt dat deze niet meer komt en je verkeerd gelopen bent) zie je tussen de bomen door ineens een rots mét een bankje er op!
We hebben wel even staan kijken hoe we daar moesten komen en mijn hoogtevrees vond het minder geslaagd, maar wat een grandioos uitzicht!
Geef een reactie