Tijd wordt tijdloos
in het vacuüm
van illusie.
Omver geschopt
En dan is daar dat moment dat onvermijdelijk lijkt, dat niet als een verrassing komt en toch mij omver werpt. Wanneer ik in bed stapt mompelt echtgenoot dat hij een appje heeft gekregen van zoonlief, deze wil met ons praten. Mijn telefoon ligt beneden, ik heb de hele avond lekker in mijn eigen bubbel bewogen…
Maskers
Een gevolg van jarenlang leven in een onveilige omgeving (met een narcist) is dat ik mijzelf had aangeleerd om niets te laten zien. Ik kan met de mooiste glimlach verbergen dat er tal van emoties in mij leven. Sommigen zullen van mening zijn dat dit een geweldig sterke gave is, misschien. Maar voor mij is…
Diverse tinten
Eerder al schreef ik dat ik graag meer rust wil vinden om te schrijven. Het voelt alsof ik eindelijk toe ben aan schrijven wat zich de afgelopen jaren in mijn leven heeft afgespeeld. En toch is het ook of iets me vertraagt in dit proces, afremt wellicht. Misschien is het omdat als ik er zo…
Limboland
Mijn vertrouwen brokkelt af, in rap tempo. Ik probeer het er te laten zijn, ik stap niet in een red modus, ik probeer weg te blijven van mijn boosheid.Alles in mij zegt dat je tegen je liegt, je kijkt me recht in mijn ogen aan en ik zie hoe je krampachtig probeert een neutrale blik…
Gebroken horizon
nieuwe leugens
tekenen zich af
tegen een horizon
van gebroken vertrouwen.
Wirwar van Gedachten
De afgelopen weken heb ik mijzelf bewust een beetje afgesloten in mijn eigen bubbel, ik ben druk bezig geweest met wat dingen voor mijn werk als coach en terwijl ik dit deed was ik mij bewust van processen in een ander hoekje van mijn bewustzijn. Zou ik in staat zijn geweest om die processen uit…
Narcistisch bewogen
Een aantal jaar geleden (2018)schreef ik een gedicht, getiteld Narcistisch bewogen Gekleurd herinnerenzet de toon. Onbemind beminnenkoos kleur. Geluidloosraakte pijn. Onzichtbaarde pijlen. Narcistischbewogen. Onherkenbaarverloren. In 2016 belandde ik op de website Het Verdwenen Zelf, daar las ik zoveel verhalen die de mijne konden zijn. Het hielp me mijn laatste drempels te overwinnen en te schrijven…
De kunst onzichtbaar te worden
In 2016 belandde ik op de website Het Verdwenen Zelf, het was alsof ik tig keer mijn eigen verhaal, mijn verdriet en mijn pijn las. Uren heb ik er rondgedwaald. Het was of alle pijn uit het verleden (met een narcist) in één klap boven kwam drijven. Dagenlang hield het me bezig, dagen werden weken…
Parels
Vandaag dwarrelen herinneringen als sneeuwvlokken naar beneden, ik merk ze dan weer op en het andere moment gaan ze langs me heen. Na een tijdje voelt mijn gezicht koud aan door de vele sneeuwvlokken die me raakten en lijkt het of ik me bewust word van de herinneringen. Het is alsof een lijn naar verleden…
Loslaten
Het lukt me al tijden niet om hier te schrijven. Ik wéét dat ik nog heel veel moet verwerken, dat ik talloze gebeurtenissen uit de afgelopen jaren nog geen (goed) plekje gegeven heb. Ik ben mij ervan bewust dat ik ervoor wegloop, of misschien is het niet echt weglopen. Het is ervoor kiezen om er…
