Eerder al schreef ik dat ik graag meer rust wil vinden om te schrijven. Het voelt alsof ik eindelijk toe ben aan schrijven wat zich de afgelopen jaren in mijn leven heeft afgespeeld. En toch is het ook of iets me vertraagt in dit proces, afremt wellicht.

Misschien is het omdat als ik er zo voor sta het een enorme berg is, een aaneenschakeling van jaren waarin ik vooral bezig was om mijn dierbaren te ondersteunen in de processen die zij voorgeschoteld kregen. Ook lijkt het alsof terugkijken naar het ene moment een kast vol andere momenten mee opentrekt. Alsof ze allemaal naar buiten willen tuimelen, zich aan mij willen tonen, gezien en gehoord willen worden. Het is niet zo dat ik talloze momenten weggezet heb, wel denk ik dat mijn eigen emoties lange tijd onderhevig gemaakt werden aan de omstandigheden. Ik gunde mijzelf maar minimale ruimte om stil te staan bij de impact van een gebeurtenis, er werd op mij gerekend, er werd op mij geleund. In de tien jaar leven met mijn zoon en zijn verslaving werd ik voor een groot deel geleefd, verslaving doet dat. De verslaafde dirigeert en je kunt je verzetten, volgen, opgeven of passief worden. Ik probeerde een mengelmoes van deze mechanismen, niet eens bewust. Het was een overlevingsstrategie. Het was mijn manier om te overleven.

Nu dit (gelukkig) is weggevallen sta ik voor die enorme lege ruimte, de echo nodigt me uit alsof ze zegt: ‘Vul mij met de tinten die jouw leven kleurden. Schilder mijn muren met het verhaal van jouw leven, neurie de melodie van voelen, componeer de klanken die al die tijd niet gehoord mochten worden.’

Voorzichtig zet ik een stapje naar voren, neem iets van de leegte voor mij in en neem me voor om beetje bij beetje deze kamer kleur te gaan geven.