Een gevolg van jarenlang leven in een onveilige omgeving (met een narcist) is dat ik mijzelf had aangeleerd om niets te laten zien. Ik kan met de mooiste glimlach verbergen dat er tal van emoties in mij leven. Sommigen zullen van mening zijn dat dit een geweldig sterke gave is, misschien. Maar voor mij is het vooral lastig want ik kan mensen in mijn omgeving daardoor moeilijk laten zien wat er in mij speelt, daarvoor heb ik woorden nodig. Ik moet het verbaal onderstrepen, en dan snap ik heel goed dat het verwarrend voor de ontvanger is wanneer ik met glimlach en volledig kalme uitstraling vertel dat ik veel pijn heb en in de war ben.

Ooit stond ik voor iemand, ik was laaiend, niet een beetje maar echt een vuurspuwende vulkaan. Ik was zo ongelooflijk boos, dus ik keek de persoon in kwestie aan en zei: ‘Ik ben zo ongelooflijk boos’, een verdwaasde blik viel mij ten deel. Boos? Daar was niets van te zien, dan zou het wel meevallen.

Het is moeilijk om mensen duidelijk te maken dat sommige mechanismen die je opgebouwd hebt als overlevingstactiek niet zomaar verdwijnen, sommigen verdwijnen gewoon helemaal niet. Gelukkig ben ik sterk met woorden, en nog meer gelukkig heb ik mensen om mij heen die in staat zijn te luisteren naar wat ik zeg. Die weten dat mijn buitenkant soms niet laat zien wat in mij gaande is.