In verbinding blijven, met mijzelf, mijn verlangens maar ook mijn eigenheid. Het voelt al langer als een strijd waar ik te moe voor ben. Ik wil echter ook niet loslaten, want loslaten voelt als opgeven.
Dus sta ik mijzelf toe om te dwalen in dit stukje niemandsland. Waar ik niet compleet los ben van mijzelf maar ik ook niet continu in de strijd sta. Want dat gevecht is slopend. Ik zoek naar wegen om mijzelf rust te kunnen geven zonder te verliezen. Een kader dat me de veiligheid biedt om stil te staan, te reflecteren, te voelen.
Waar ben ik nu, in dit moment? Is het pad dat ik koos nog steeds een pad met ruimte voor wat in mij leeft? Ben ik in het meebewegen mijzelf aan het verliezen?
Het zijn vragen die in mij leven, me soms veder zacht aanraken om dan weer als een aldoor aanwezige dreun rond te zingen. De antwoorden hoeven niet gezocht te worden, eveneens niet gevonden te worden. Ik vertrouw er op dat wanneer ik trouw aan mijzelf blijf in tijd een nieuwe weg zich openbaren zal.
Geef een reactie