Sommige vakantie herinneringen volgen meerdere lijnen. Plaatsen die ik in mijn leven vaker bezocht, zoals de Monte Baldo aan het Gardameer. Eerst als kind, wat een avontuur was dat! Met de kabelbaan naar boven, daar wandelen. Later nam ik mijn kinderen mee toen ze klein waren, ook zij vonden het een spannend avontuur. En  nog weer later nam ik mijn man mee om hem die magisch mooie plek te laten zien. Die laatste keer was er iets veranderd, mijn vader leefde niet meer en telkens wanneer ik plaatsen bezocht waar hij geweest was, en waarvan ik wist dat ze hem dierbaar waren, dan keek ik ook door zijn ogen. Ik kon hem in gedachten tegen mijn moeder horen zeggen ‘kijk toch eens hoe mooi!’, soms zeg ik het zelf bewust hard op. Om de herinnering aan hem levend te houden.