Mijn angst reik ik je in kwetsbare eerlijkheid.Ze glijdt van je af.Stilte is het enige delen dat verbindt. In ons samen zijn voel ik alleenzaamheid, een vlijmscherpe eenzaamheid.Zwijgend wandelen we voort.Steeds vaker uit ik mij niet meer.Steeds vaker spreek ik de woorden slechts nog in mijn gedachten.De zeldzame keren dat ik de moed vind mij…
Categorie: Schrijfsels
Patronen
Vanavond belde mijn zoon me, hij zat met zichzelf omhoog, voelde zich alleen en wilde eigenlijk er even uit zijn. Ik herkende mijn eigen patroon, hij deelt een probleem (wat vaak ook wel voelt als bij mij droppen) en ik neig ernaar het op te willen lossen. Wanneer kinderen klein zijn dan is het logisch…
Strijders mentaliteit
In vele opzichten spoort er licht aan de horizon. Het maakt dat ik, voor nu, mijn taken als mantelzorger even meer los kan laten en mijzelf mag opladen. Ik warm mij op aan de zon, ik baad in de zomerse dagen, ik absorbeer al het licht en warmte omdat ik weet dat ik dit nodig…
Maalstroom
In de maalstroom van leven gebeurt veel, veel dat me bezighoudt, veel dat me raakt. Mooie dingen die ik mee mag maken, confronterende spiegels die ik tegenkom. Het lukt me niet om te schrijven, al ben ik niet echt iemand van chronische volgorde van schrijfsels ik betrap mijzelf erop dat ik in mijn hoofd nog…
12 jaar
TriggerwaarschuwingDeze tekst gaat over een fataal motorongeluk van een dierbare Vandaag is het twaalf jaar geleden dat mijn vader bij een motorongeluk in het buitenland om het leven kwam. Vandaag is ook een dag die een nieuw tijdperk markeert, ik zou een boek kunnen schrijven over wat zich in de dagen, weken, maanden tot zelfs…
We weten het nu wel
Onlangs schreef ik op een ander platform over mijn proces in het mijn weg vinden met de veranderingen in mijn partner na een herseninfarct. Ook hier heb ik daar al eens over geschreven, het stemt me verdrietig, het confronteert me met gemis en het maakt me eenzaam. De plek waar ik schreef ervaar ik doorgaans…
Vlijmscherp verdriet
De zondag ochtend is voor mijn partner en mij vaak een ochtend waarop we het echt rustig aan doen, alle ruimte ook om te praten. Over wat in ons leeft, over wat er om ons heen speelt, over wat ons bezighoudt. Tijdens het praten voel ik een stagnatie, ik kan mijn vinger er niet op…
Een warm bad
Dit weekend waren Lief en ik een weekendje weg. Het eerste weekend zonder rekening te hoeven houden met een verslaafde zoon op het thuisfront. Geen onderbrekingen tijdens ons weekendje, geen stress telefoontjes, geen paniek aanvallen met schizofrene gedragingen die ik vanaf afstand moest zien op te vangen. Geen boze appjes omdat ik een eigen leven…
Regende verdriet
Al dagenlang regent het bergen verdriet, alsof ik jaren aan niet geuit verdriet nu toe aan het laten ben. Onze oude poezendame loopt aan haar einde, ik zit soms uren bij haar. Dan aai ik haar, kijk naar haar, let op haar. Vertel haar zachtjes dat ze mag gaan, dat ze mag loslaten. Soms klinkt…
Ontelbare keren
Al wandelend met de hond overspoelt een gevoel van diep verdriet me, ik zie mijzelf in gedachten ontelbare keren in mijn leven in de avonduren wandelen terwijl ik verdrietig ben. Natuurlijk zijn er ook talloze, eveneens ontelbare, momenten waarin ik me prettig voel. Vanavond echter lijkt het of al die momenten zich manifesteren in dit…
Oneindigheid
Gevoelens
dwalen
In onbestendigheid.
Moegestreden
Vandaag was ik met mijn dochter mee, in de eerste plaats als mantelzorger en in de tweede plaats als moeder die erbij was toen tien jaar geleden zij van de één op de andere dag een verlamd en pijnlijk onderbeen had. Ze kon niet op haar been staan, kon niet lopen, zitten en opstaan werd…
