Poetisch Dwalen – Dwaal de Tinten

De wrange vlucht

Je zucht
Verzucht
En vlucht.

Woorden
Verdrinken
In de stilte
Die afwijst

Bevroren tranen
In een tanend landschap
Door kleur verlaten

Ze beweegt een zacht dwalen
Langs stilstaan en verdwalen
Verdrietig is haar bewegen
Terwijl ze probeert te behagen.

In het moment
Verbinden we
De connectie
Dragen haar
Naar een delen.

Mag ik me losmaken
Uit verwachtingen
Om glanzend
en gepolijst te zijn?

Tijd spoort
Vertakte draden
Het web gesponnen
Leven verstrikt.

Zonder lijntjes
Kleur ik je in
Heel fijntjes
Maak ik een begin.

In gedachten blaas ik
Vonkjes van licht
En helende warmte
Opdat we weer mogen sprankelen.

Haar kracht
Sluimert
In de vezels
Die verbinden.

Verdriet om de mooie mens
Die stagneert
Die blokkeert
Die afweert
Die omkeert
Die in zich keert.

Dan hoor ik het breken
Van kwetsbaar vertrouwen
Door de scherven bewegend
Passeer ik het eind