Haar kracht
Sluimert
In de vezels
Die verbinden.

Verdriet om de mooie mens
Die stagneert
Die blokkeert
Die afweert
Die omkeert
Die in zich keert.

Dan hoor ik het breken
Van kwetsbaar vertrouwen
Door de scherven bewegend
Passeer ik het eind

Schuilend in de luwte
Voel ik de warmte
Van toen ik danste.

Er sijpelt een stroom
van stille tranen
en verstilde eenzaamheid.

In de spelonken
Van mijn
Bloedende hart.

Tijd wordt tijdloos
in het vacuüm
van illusie.

nieuwe leugens
tekenen zich af
tegen een horizon
van gebroken vertrouwen.

Verleden spelt heden verkeerd
Geraakt en verteerd
Door een razernij
Diep in mij.

Stilte kleurt je muur
ze tekent ongekende pijn
toont het brandende vuur
van jouw verdwaalde zijn.

Sporen tonen
de zwijgende
wonden.