De woorden gedanst
in ritmisch herinneren
beleven herkanst.

Hoor het lege kloppen van mijn hart, ze tikt verward in deze vreemde dans.
Ze passeert dromen uit verloren tijden, reflecteert het zilveren schijnsel,
spint haar ondoordringbare web.

Dans me
de verloren
beleving.

Breekbare passen
helen
de wonden.

Stilte leidt
de beweging breekt
de dans tot spijt
verlangen smeekt.

Wanneer zij spreekt
ademt haar zijn
een intens geven.

Ze bewoog gemis
gevlucht in de leegte
van pijn.

Droom de woorden
Ze fluistert zoete nachten
Dwaal de dromen

Ik zag haar vlucht
ongehinderd
onbelemmerd
als een zachte zucht.

Haar zachte
glimlach lonkt me
Ik wil op haar zachte deken huilen
Het verstomt de onrust diep in me.

Verleden en heden dansen
los van pijn
ieder pasje is een loslaten
en terugkeren in het huidige Zijn.

Waar de wind even, heel zacht, mijn wang streelde.
Daar was het, waar ik verdwaalde.