Mijn relatie is er een van stormen en achtbanen. Enerzijds de stormen waar leven ons in mee sleurt en tegelijkertijd stormen binnen de relatie. Waarom dan ook achtbanen? Omdat het vaak voelt als een rit die ik uit moet zitten, ik kan niet uitstappen, ik kan het niet stilzetten. Het enige dat ik kan doen is me schrap zetten en rit volhouden.

Mijn manier van mentaal en emotioneel overleven is van moment naar moment leven, in het moment zijn en de tijd stil zetten. Ik creëer mijn eigen oog in de storm, in vol bewustzijn dat het een moment is en de storm weer verder zal razen.

Soms duren de momenten van rust langer, dat voelt bijna vreemd. En dan weer is er de bekende ‘alles wordt even op zijn kop gezet’ wind die raast. In de aanloop naar onze bruiloft was er ook weer zo’n wind. Ik moest alle zeilen bijzetten om iedereen aan boord te houden….ja ik weet het…dat zijn veel veel clichés op een hoop. Toch kan ik het niet anders verwoorden dan zo want inhoudelijk kan ik er niet over delen.

Waar ik wél over kan delen is dat het ondanks die stormen gelukt is om een geweldig mooie trouwdag te hebben. In bijzijn van dierbaren, heerlijk ontspannen, met een mooie intieme ceremonie en een zonnig nagenieten in onze eigen tuin. Wat een dag! Daar zal ik nog heel vaak aan terugdenken, met grote glimlach en een hart dat bijna barst van geluk.