Telkens wanneer ik ergens een miniatuur Trein landschap tegenkom dan moet ik even kijken, liefst ook met camera proberen om die kleine wonderen wereld vast te leggen. Altijd gaan mijn gedachten terug naar vroeger, naar mijn vader die ervan droomde om ooit een trein landschap te kunnen bouwen. Door de jaren heen had hij enkele treintjes aangeschaft, maar dat landschap kwam er niet. Zolang mijn broer en ik thuis woonden was er geen ruimte voor, en toen we het huis uit waren genoten mijn ouders van hun vrije leven. Maar ten tijde van zijn erover dromen bouwde hij in gedachten, altijd moesten we plastic yoghurt bekertjes en plastic mayonaise bussen bewaren ‘want daar kom je een mooi tunneltje van bouwen in het trein berglandschap’. Want bergen hadden zijn hart veroverd, áls er ooit een trein landschap kwam dan werd het zeer zeker iets met hoge bergen. Jaren en jaren werden de plastic bekertjes verzameld, en vele jaren later maakten we er grapjes over. Mijn broer en ik tegen elkaar ‘niet weggooien hé, je weet waarvoor die handig zijn.’

Het zijn nu mooie en dierbare herinneringen geworden, en die mayonaise bussen? Die hebben tal van nuttige bestemmingen gevonden in zijn schuur. Ik vermoed dat er vast zo her en der nog stapels staan, want je weet nooit…