Een aantal jaar geleden was ik met mijn zoon samen een week in Cochem. Iets waar we beiden plezier aan beleven, is gewoon in de auto stappen en rondrijden. Het was geweldig om te zien hoe divers het landschap was. Het ene moment de rotsen langs de Moezel, kronkelige bergweggetjes omhoog en dan weer lang uitgestrekte hoogvlaktes met grootse vergezichten, afgewisseld met oude bossen. En toen ineens zagen we op een bord een verwijzing naar een vliegtuigmuseum. Zelf heb ik weinig met techniekmusea, maar zoonlief werd helemaal enthousiast en dus besloten we over te gaan tot een bezoek.

Foto’s maken van een onderwerp waar ik zelf weinig mee heb, is een op zichzelf staande uitdaging. Om eerlijk te zijn was ik gaan fotograferen om herinneringen voor mijn zoon op te slaan. Terugkijkend vind ik ze niet eens heel slecht, al zijn het voor mijn doen veel overzichtsfoto’s. Ik ben intussen anders gaan kijken en zou denk ik nu meer aandacht besteden aan de sporen van vergankelijkheid.

Het museum is zonder twijfel een bezoek waard, zeker wanneer je bedenkt dat dit allemaal het werk is van één man en zijn visie:
Leo Junior richtte het museum in juli 1973 op als een privé-luchtvaartmuseum. Hij was een gepassioneerde luchtvaartenthousiast die begon met het verzamelen van vliegtuigen, en bouwde het uit tot een van de grootste privécollecties in Europa (meer dan 100 vliegtuigen, helikopters en motoren).
Inmiddels is het een familiebedrijf: zijn zoon Peter Junior leidt het nu, samen met de rest van de familie (inclusief kleinkinderen). Ze hebben het constant uitgebreid, met unieke stukken zoals een replica Concorde (die Leo en Peter zelf bouwden als café) en vliegtuigen uit de hele wereld.
Het is een echt levenswerk dat begon bij de droom van Leo Junior om luchtvaartgeschiedenis toegankelijk te maken.