Schreef ik een aantal dagen geleden ‘Bewogen en Bijzonder’ over de dagen die ik beleefd had…..kwam daar nog een zéér bewogen dag achteraan. Ik had tijd nodig om de impact te verwerken, opnieuw ten huwelijk gevraagd worden na alles wat er was gebeurd…

Wat sommigen van mijn lezers wellicht weten is dat dit de tweede keer wordt dat wij vanuit liefde en overtuiging Ja gaan zeggen tegen elkaar. De eerste keer zeiden wij in 2008 vol overtuiging ‘Ja ik wil’, en een maand later stortte mijn gevoel van onvoorwaardelijke geborgenheid en volledigheid volledig in toen ik ontdekte dat ik Ja gezegd had tegen iemand die een groot en voor hem zwaar geheim met zich meedroeg en mij daar geen deelgenoot van had gemaakt. Mij geen keuze gegeven had. Ik was in één klap mede verantwoordelijk voor een enorme schuld, maar nuchter als ik ben was dat niet eens wat mij onderuit had geschopt. Ik was onderuit geschopt omdat vanaf dat moment mijn beeld van hem als man waarbij ik me geborgen voelde, waar zelfs het meisje in mij vrijuit durfde te fladderen, dat dat beeld in duizend stukjes uiteen gevallen was.
De jaren erna waren geen mooie ‘wittebroods jaren’, het waren jaren van keihard werken. Om de schulden onder controle te krijgen, om te helen, om het beschadigd vertrouwen te herstellen, om te leren communiceren samen. Dat alles ging gepaard met heel veel vallen, keihard, keer op keer. Ik ben in die tijd wel eens voor gek verklaard dat ik bleef vasthouden, dat ik bleef geloven dat we daar uit konden komen. En toen in 2011 mijn ouders een zwaar verkeersongeval kregen waarbij mijn vader op slag dood was en mijn moeder het tegen alle verwachtingen in overleefde, toen doken we in een andere strijd terwijl we eigenlijk onze eigen basis nog steeds niet goed solide gekregen hadden. Tel daar een onverkoopbaar huis bij en alle ingrediënten waren aanwezig om die basis aan het wankelen te brengen. Ik was van 2008 (een maand na ons trouwen) tot 2011 bezig geweest om weer balans te vinden, vervolgens werd ik van 2011 tot 2013 geleefd, mijn eigen rouwproces omtrent de dood van mijn vader kwam pas eind 2012 begin 2013 aan bod, en toen overleed mijn beste vriend waar ik ook geen ruimte voor kreeg om te rouwen omdat een maand later mijn dochter van de één op de andere dag niet meer kon lopen door pijn en verlamming aan haar linkerbeen. Ik wandelde van strijd naar strijd en probeerde ondertussen te werken aan onze basis.

Misschien heb ik door al die strijden wel signalen gemist. Want wat ook niet iedereen weet is dat wij in 2014 officieel gescheiden zijn, het gevolg van een lang hobbelig pad waarin mijn vertrouwen meermalen beschadigd werd en een nieuw ontdekken van voorgelogen zijn de druppel was.
Ik kon op dat moment niet anders dan een duidelijke grens trekken en zeggen dat ik wilde scheiden.
Dat deed ik op dat moment uit liefde voor mijzelf. Dat deed ik omdat ik zo ongelooflijk boos was. Ik ben denk ik wel zes maanden ongelooflijk boos en intens verdrietig geweest, en hoe complex ook……ik heb nog steeds geen spijt van mijn besluit toen.
Want ook al had mijn dochter gelijk toen ze destijds zei ‘dit is onzin, jullie kunnen helemaal niet zonder elkaar’ ik had het voor mijzelf nodig om die lijn te trekken. Om te zeggen ‘tot hier en niet verder’.

En ja…een paar maanden later besloten we toch weer een draad samen op te pakken. Niet meer samenwonend maar in een lat relatie, wat in de praktijk toch wel weer heel snel inhield dat we feitelijk wel alle dagen samenleefden. Maar dat huis hé, dat onverkoopbare huis…..die bleef nog een tijd een zwaar blok aan ons been tot deze dan uiteindelijk toch verkocht werd en mijn lief zich wél officieel hier inschreef.

We waren overtuigd van samen verder willen, de strijden waren echter nog steeds niet van de baan. Het was inmiddels bekend dat mijn dochter dystrofie had, én zware depressie en er kwam naar voren dat ze in het autistisch spectrum zit en mijn zoon raakte steeds verder verstrikt in zijn verslavingen wat leven met hem in huis onmogelijk maakte en een enorme impact op de relatie van lief en mij had. Uiteindelijk had ik geen andere keuze dan mijn zoon het huis uit zetten, omwille van mijn eigen veiligheid maar óók om hem de hulp te kunnen geven die hij niet kreeg zolang hij thuis woonde. Het leek erop dat er eindelijk rust was, tijd om te helen, tijd om te verwerken, tijd om weer dichter tot elkaar te komen binnen onze relatie.
En toen….kreeg mijn lief een herseninfarct wat leidde tot veranderingen in zijn gedrag en expressie, ik was de mij bekende man kwijt en ik kon geen connectie vinden met de veranderende man.
Inmiddels is dat drie jaar geleden, en gelukkig merken we vooral de laatste maanden verschil met een positieve impact.

In al die jaren lag daar een wond in mij die ik in mijn eentje probeerde te helen, waar we zelden over spraken, die van tijd tot tijd weer open sprong. De afgelopen maanden heb ik mijn pijn een aantal keren keihard benoemd, dat is niet leuk, en helemaal niet voor iemand die moeilijk kan communiceren en zich na mijn uitspreken lange tijd terugtrekt en in zichzelf verstopt.
Maar ook dit moest ik voor mijzelf doen, want het stond de hernieuwde verbinding tussen ons in de weg. Ik bleef deuren dicht houden omwille van de oude pijn, omwille van de niet uitgesproken pijn, omwille van het willen beschermen van mijn Lief. Maar daarmee gaf ik ons samen geen echt eerlijke kans, gaf ik mijzelf geen eerlijke kans en ik kon dat merken. Er bleven deuren in mij dicht die ooit wagenwijd hadden opengestaan.

Het is een lang verhaal geworden, en dan zijn dit eigenlijk alleen maar hoofdlijnen. De impact van die lijnen ligt dieper en laat zich niet gemakkelijk verwoorden.

Onlangs vroeg mijn lief ‘Wil je met me trouwen?’ en ik schrok van mijn eigen spontane ja. Met mijn ja opende de deuren die al die tijd dicht gezet waren, ok eerlijk is eerlijk ze staan op een kier maar ze gingen wel spontaan open.

Dus…..ik ga voor de tweede keer met deze man trouwen, wetende dat we vele stormen en strijden doorstaan hebben, wetende dat we een verre van gemakkelijk pad bewandeld hebben en zonder illusies dat we misschien nu een rustiger pad zullen gaan bewandelen.
Maar wel vanuit volle overtuiging dat ik mij weer zíjn vrouw wil voelen.