Dan danst de tijd richting een einde
De beweging vertraagt tot deze tot stilstand komt.

Deze zinnen doken vandaag al een paar keer in mijn hoofd op. Ik kon er geen gedicht mee maken, mijn enorme moeheid, vele emoties, van afgelopen weken en maanden, fragmenten oude rouw en nieuwe rouw. Afscheid nemen en loslaten. Ze maken allemaal deel uit van mijn eigen dans terwijl ik in gedachten vooral kijk naar de dans van hen die ten einde kwam, of bezig is om richting een eind te gaan.

In gedachten ben ik bij hen, bij hen wiens laatste passen al langer geleden gezet zijn, waarvan de echo nog naklinkt. Deze tijd van het jaar verbindt een aantal van hen, en aan die draadjes wordt doorgeknoopt. Ik ben zelf bezig om aan die draadjes te verbinden, door stil te staan bij vorige jaren waarin ik afscheid nam van mooie zielen en me bewust te zijn dat binnenkort weer een mooie ziel aan de laatste reis begint. Aan de buitenste randen bevinden zich nog een paar zielen voor wie het zeer waarschijnlijk binnen enkele maanden zo ver zal zijn. Niet iedereen staat even dicht bij mij, of ik bij hen, en ook dat is goed. Zij die dichtbij staan krijgen mijn liefde en betrokkenheid in die laatste fasen. Dan ben ik in gedachten vaak bij hen, voer ik stille gesprekken en bedank hen voor hun betrokkenheid in mijn leven.

Als het fysieke afscheid komt dan start een ander proces, ik kan daar moeilijk woorden voor vinden. Ook dat is niet erg, dat hoeft niet. Een ander hoeft mij hierin niet te begrijpen.
Op zielsniveau voel ik, is er een verwantschap, kan ik de pijn van de ander voelen en begrijp ik zo goed dat deze soms ondraaglijk is geworden en de keuze gemaakt wordt om de pijn en last niet meer te hoeven blijven dragen.

Dat kan ik met respect en vanuit liefde zien en dat maakt deze fases in bepaald opzicht ook erg bijzonder, al zijn en blijven ze tegelijkertijd enorm intens.