Telkens opnieuw weet ze me te grijpen, ik schud me los uit haar greep om enige tijd later te ontdekken dat ze me opnieuw in haar greep heeft. Een greep van verdriet, van gemis. Ik dacht de woorden ‘ik mis jou maar jij mist jou niet’.
Hoe kan ik uitleggen hoe diep dit gemis snijdt? Het is als delen van je partner verliezen terwijl deze zelf niet waarneemt dat deze stukjes aan het verdwijnen zijn.
Er is geen mogelijkheid tot delen van dit verdriet, er is geen mogelijkheid tot praten over dit gemis. Er zijn alleen nog de herinneringen aan de man die je was, herinneringen aan de dynamiek die jij door jou gevoed werd toen je die man was. En dat alles is nu anders, veranderd, verdwenen.

Ik moet een manier zien te vinden om afscheid te nemen van wat was anders kan ik nooit echt omarmen wat nog is. Ik moet een manier vinden om te kunnen en mogen rouwen zonder jou te kwetsen. Er moet een weg zijn alleen ben ik hopeloos aan het verdwalen in emoties die er niet mogen zijn. ‘Wees blij dat hij er nog is’, ‘wees blij dat de schade aan zijn hersenen niet erger zijn’.

Wat is dat toch? Die absurde mindset die we ons zelf aan moeten meten, die van ons verlangt dat we over de pijn heen stappen en door gaan, verder gaan, vooruit gaan.

Ik heb pijn, ik heb verdriet, ik voel gemis. Ik leef met een partner die niet meer is wie hij was. Er is nog steeds houden van en er is een rouw. Hoe verenig ik deze zonder mezelf gek te maken….