Tijdens de condoleance voor de overleden vader van mijn bonus dochter voelde ik een mix van gevoelens, herinneringen en emoties. Enerzijds was ik hier als bonus mama om mijn lieve dappere bonus dochter te steunen bij het afscheid van haar vader. Tegelijkertijd was ik mijn zoon aan het begeleiden die het liefst ver weg blijft van dit soort momenten en ceremonies. Aangezien hij voor haar een soort kleiner broertje is was hij zich er gelukkig wel van bewust dat hij voor haar zou gaan.
Op een bepaald moment ontstond er ruimte om samen met mijn bonus dochter naar de kist te gaan waarin haar vader lag opgebaard. Een intiem moment om te praten en ook zo’n belangrijk moment voor een nabestaande. Dat iemand vragen stelt, zich normaal gedraagt in bijzijn van jouw overleden dierbare. Dat je mag praten over die laatste momenten toen deze nog leefde maar ook over de momenten toen er geen leven meer was.
Voor mij was dit moment met haar ook een bijzonder moment, van dochter tot dochter stil staan bij het gemis en verdriet van je vader.
Mijn vader is verongelukt tijdens een vakantie in het buitenland, er waren geen gesprekken meer, ik kon hem de vragen niet meer stellen die ik wellicht had willen stellen maar ik kon ook verder leven met de wetenschap dat mijn vader niets van het ongeluk had meegekregen. Het ene moment genoot hij van toeren op de motor, het andere moment was zijn leven voorbij.
Mijn bonus dochter had een zwaar lijden gezien, van dichtbij. Een onmenselijk lijden dat helaas door bureaucratie nog een week moest duren voor er euthanasie mogelijk was.
In die week was er ruimte voor bewust stil staan, bij de vader/dochter band, bij de liefde die alleen tussen een dochter en haar vader kan bestaan.
Het raakte me diep, zo samen bij de kist staan. Ik werd ook emotioneel, er fladderden nog zoveel losse uiteinden omtrent de dood van mijn vader en ik kon in dit moment er weer wat aan elkaar knopen. Aan het koord dat ik sinds zijn dood in gedachten aan het vlechten ben, een koord met talloze draadjes. Herinneringen aan vroeger, zowel mooie als minder mooie momenten die mij gekleurd hebben. Die mijn groei als mens mede bepaald hebben.
Ook vele draadjes omtrent de waanzinnig complexe situatie van zijn dood en uitvaart. Pas na 17 dagen kon de uitvaart plaats vinden, zonder dat de liefde van zijn leven afscheid van hem kon nemen omdat zij op dat moment nog steeds in een ziekenhuis in Zuid Duitsland voor haar leven aan het vechten was.

Morgen ga ik naar de uitvaart, zoals mijn dierbare beste vriend (die een jaar na mijn vader overleed) altijd zei ‘bij elke uitvaart komen de geesten uit het verleden langs’.
Hij vond dat afschuwelijk, ik vond het mooi. Dat de mensen van wie we in ons leven afscheid hebben moeten nemen op deze momenten even iets dichter bij ons zijn.