En dan val je…terug.

De zorg of angst (denk ik) van elke naaste van verslaafden in herstel, dat moment dat de terugval een feit is.

De afgelopen dagen hadden we diverse gesprekken, open en eerlijk maar ook moeilijk en heftige gesprekken. Over je worsteling met eenzaamheid, depressie en je strijd met suïcide gedachten. Het voelt of diep van binnen ik mijzelf al had voorbereid op dit moment, of wellicht durfde ik niet te vertrouwen op je herstel.
We hebben talloze keren gepraat over de dualiteit van een terugval, over wanneer een terugval een terugval is en wanneer de start van een nieuw patroon.

Dit moment is een markering, tijd staat in mijn gevoel even volledig stil. Er huist een kou in mijn hart, een gevoel van machteloosheid en onrust neemt bezit van me.
Hoe bewandel ik deze weg, hoe zorg ik voor voldoende afstand voor mijzelf.

Mijn gedachten razen terwijl ik met jou app, ik lees over de fles wodka die je bent gaan halen en hebt leeggedronken, ik zie de woorden op mijn scherm verschijnen en ik reageer vanuit kalmte terwijl diep in mij ik het uitschreeuw.
Waarom, waarom nu, waarom is jouw pad zo zwaar en kronkelig.
Ik denk aan de app die ik mijn beste vriendin vanmiddag stuurde, om me even te kunnen uiten over hoe diep het me raakt dat mijn beide kinderen zo worstelen met depressiviteit en suïcide gedachten. Ik denk aan het gesprek dat ik met mijn dochter had vandaag, als mantelzorger, constructief meedenkend, pragmatisch benaderend want dat is wat zij van mij nodig had. Ook denk ik aan de rustige momenten vanmorgen in de tuin, toen mijn man me vertelde dat het fijn was me zo ontspannen te zien wetende dat de impact van gesprekken met mijn zoon best wat impact op me hebben.

Het is alsof ik terug blik en talloze momenten zie passeren die een begin waren van weer een nieuwe wervelwind die mij zoog. Rust is er kennelijk nooit lang in mijn leven, ik leer steeds beter te navigeren maar het had van mij echt nog wel een tijd rustig kabbelend water mogen blijven.