In mijn hoofd probeer ik te beginnen aan een blog, in mijn hoofd vorm ik woorden en probeer ze tot zinnen te rijgen. Zonder succes. Mijn hoofd verwoord wat mijn lichaam voelt, ik ben moe. Moegestreden en nu er even geen strijd is mag die moeheid naar voren treden, mag de kwetsbaarheid mee naar buiten komen.

Het gevoel van moe is verbonden met zoveel, moedeloos, moegestreden, moeder….het raakt me maar de kern van waarheid is er één waar ik niet omheen kan. Ik ben moe van moederschap, van mijn eigen leven opzij zetten om mijn kinderen de support te geven die ze nodig hadden en hebben. Natuurlijk weet ik dat mijn zoon daar nu een ander beeld bij heeft, ik heb de afgelopen dagen via app berichten gekregen die duidelijk genoeg zijn. Ik had hem nooit geboren moeten laten worden, ik houd niet van hem, ik had hem nooit willen hebben. Ook al weet ik dat deze woorden geuit worden om me te kwetsen en laat ik ze van me af glijden, ze laten wel een laagje achter dat zich vast hecht. Niemand weet beter hoeveel ik van mijn beide kinderen houd dan ik zelf, niemand hoeft mij te vertellen dat ik een slechte moeder ben. Dat heb ik al eens eerder in mijn leven gehoord, het wordt gezegd juist omdat de kracht die ik in mijn moederschap uitstraal intimideert, als bedreigend wordt ervaren. Dat is een proces waar ik geen deel van uit maak, ik bewandel mijn pad en momenteel is dat er vooral één van afstand nemen, van mijzelf de rust geven die ik zo hard nodig heb, waar ik al zoveel jaren naar snak.

In die rust mag alles er zijn, al voel ik me wel verloren met de intense gevoelens die de revue passeren, voel ik me verloren in het enorme verdriet dat zich heeft genesteld in mij, voel ik mij verloren in het immense gevoel van moe zijn.