En dan breekt eindelijk een klein stukje door van de immense pijn die ik voel. Het is nog maar aan de oppervlakte, dieper dan dit kan ik nu nog niet duiken. Het is een zwaar mengsel van jaren proberen, optimistisch zijn, hoop houden, hoop verliezen, vertrouwen tonen, vertrouwen dat beschadigde, grenzen stellen, grenzen die overschreden werden.
Jaren inzetten op proberen die verslaafde jongen te bereiken die in mijn zoon was gaan wonen, jaren met ups en vooral veel downs. Steun bieden aan hem als verslaafde in herstel, herhalingen van zetten, telkens weer dezelfde patronen.

Vandaag was voor mij de eindhalte van deze reis. Ik kan het niet meer, het gaat ten koste van alles in mijn leven, het gaat ten koste van mij.
Ik was kalm, zo kalm als ik zelden ben geweest. De hartverscheurende pijn schreeuwde en raasde diep, diep weggestoken binnenin. Er was even geen ruimte voor, ze was niet constructief en ik was te kwetsbaar. Kwetsbaar in het strijden voor zelfbehoud, strijden in het aangeven van een grens die bereikt was en die had geleid tot geen weg terug.

Ik vertelde mijn zoon dat hij kon vertrekken. Dat er hier geen plek meer voor hem is. Op deze plek heb ik vaker gestaan, vol wanhoop, vol onmacht, vol verdriet, gekwetst en gewond.
Dit keer voelde ik mij koud en kil, kil in mijn woorden, kil in mijn uitstraling.
Zelfs toen ik het een daad van liefde noemde, liefde voor hem maar ook liefde voor mijzelf. In mijn hart voelde ik dat het juist was, dit is een échte daad van (zelf)liefde en daarom moesten alle andere gevoelens diep weggestoken worden. Daarom was het nodig dat ik onwrikbaar in mijn besluit toonde, er ís geen weg terug. De weg terug naar huis voor mijn zoon is een weg terug naar dezelfde patronen, naar een scala van gevoelens die iets van mij weggevreten hebben. Hoe de weg van huis voor hem gaat verlopen is onbekend, mijn hart bloedt. Dit wil je als ouder niet meemaken, je wil niet je kind het huis uitzetten met een onbekende toekomst. Zonder mooie woorden, zonder knuffel, zonder warmte.

En toch is dat de stap die ik gezet heb. Toen hij weg was en ik de benodigde telefoontjes gepleegd had ben ik in bed gekropen. Moe en naar mijn idee emotieloos, het zat allemaal nog zo ver weg gestoken, ben ik in een korte slaap gevallen om er na een klein uurtje abrupt uit wakker te schrikken. De hond die blafte, een geluid op het dak. Mijn zintuigen stonden op scherp, mijn nuchtere kant kon het verklaren en ik voelde mij rustiger worden tot de dam brak. En alle pijn een weg naar buiten zocht, niet met groot geweld, het is een kabbelende stroom waar geen eind aan lijkt te komen.

Ik rouw, om alles dat niet mocht zijn. Om het mooie leven samen met een jong volwassen zoon die aan zijn toekomst bouwt dat er niet kwam. Om de leuke en gezellige momenten die er niet waren. Om de toekomstdromen die niet gedroomd konden worden.

Ik rouw, want dat is wat ik nu voelen wil.