En dan is daar dat moment dat onvermijdelijk lijkt, dat niet als een verrassing komt en toch mij omver werpt. Wanneer ik in bed stapt mompelt echtgenoot dat hij een appje heeft gekregen van zoonlief, deze wil met ons praten. Mijn telefoon ligt beneden, ik heb de hele avond lekker in mijn eigen bubbel bewogen en er niets van meegekregen.
Natuurlijk slaap ik niet meer, ik duw telkens opnieuw talloze scenario’s die in mijn hoofd opdoemen weg. Ik weet de nacht door te komen terwijl ik urenlang het ijsberen in de woonkamer hoor, het is overduidelijk en niet te negeren. Er is gebruikt, ik herhaal in gedachten dat ik zoon in zijn eigen sop laat gaarkoken, ik ga nu niet naar beneden om te praten want dit zou feitelijk alleen maar een soort geruststelling voor hem zijn. Dit is zijn gevecht, hij moet er zijn eigen koers in bepalen.
Ergens vroeg in de ochtend ben ik toch even in slaap gevallen, wanneer ik wakker word is het besef er direct. Ik beweeg mechanisch, stap onder de douche, kleed mij aan, ga koffie zetten en in de tussentijd komt zoon naar beneden en gaat aan tafel zitten. Wanneer hij begint te praten wordt dit onderbroken door hevige huilbuien, hij heeft een brief geschreven die hij wil voorlezen maar begint te hyperventileren. Ik weet hem enigzins te kalmeren en hij kan de moed in zichzelf vinden (deels aangestuurd door de drugs die nog in zijn systeem zit) om voor te lezen. Mijn gevoel is mega dubbel, niet eerder kreeg ik zulke oprechte woorden te horen en tegelijkertijd weet ik dat hij alleen maar door de drugs in staat is nu deze emoties te tonen. En dan lijkt zijn lichaam in een mega stress te schieten, ik realiseer me dat hij ongeveer 10milligram MMFP (of vergelijkbaar) binnen 24 uur naar binnen heeft gewerkt, en daarbij geblowd heeft, en stel voor de huisartsenpost te bellen. Die sturen hem direct door naar de eerste hulp van het ziekenhuis, daar wordt een hartfilmpje gemaakt, hij heeft in de tussentijd hevig gebraakt en ik kan alleen maar denken ‘zou dit dan die echte rockbottom zijn? Hoe vaak moeten we die nog meemaken?’
Manlief laat weten dat het ziekenhuis geen aanleiding ziet hem langer daar te houden en dus komen ze weer naar huis. In de tussentijd heb ik met dochter gebeld en ontdek zo dat zij vannacht een beetje zijn lifeline is geweest, en dus ook niet geslapen heeft. Ze uit voorzichtig dat ze bang is om alleen thuis te zijn, we weten beiden dat door haar autisme ze door dit stress als deze in een soort van meltdown kan belanden, en dus praat ik op haar in dat ze of ervoor moet zorgen dat er iemand bij haar kan zijn of ze hiernaartoe komt. Even later appt ze me ze door een vriendin hier thuis afgezet wordt. Twee kinderen met beperking hebben is meer dan zwaar, en op dit soort momenten is het ook nog eens schakelen om beiden voldoende te ondersteunen. En ergens tussen dat alles flitsen mijn eigen emoties, verdriet overheerst, een gevoel van intense moeheid en niet meer bij machte zijn om een verslaafde in herstel nog te kunnen blijven ondersteunen. Er sluimert ook boosheid maar die krijgt nu de ruimte niet.
Morgen zou ik op vakantie gaan, samen met zoon. Ik kijk niet verder vooruit dan een paar uur, dat is de beste manier van overleven in dit soort crisismomenten. Alles is relatief, er is zo te zien geen blijvende schade en tijd moet uit gaan wijzen hoe alles zich vanaf hier verder beweegt. En ik moet na gaan denken hoe ik in dit alles verder wil bewegen. Of ik nog wel met hem op vakantie wil, de korte lijnen zowel als de grote lijnen voor mijzelf opnieuw helder zien te krijgen.
