Mijn vertrouwen brokkelt af, in rap tempo. Ik probeer het er te laten zijn, ik stap niet in een red modus, ik probeer weg te blijven van mijn boosheid.
Alles in mij zegt dat je tegen je liegt, je kijkt me recht in mijn ogen aan en ik zie hoe je krampachtig probeert een neutrale blik te geven terwijl je antwoordt dat je niet gebruikt.

Het moeilijkste en zwaarste aan deze momenten zijn de keuzes die als zand tussen mijn vingers wegglippen. Ik kan er (niet meer) voor kiezen om te doen of ik niet zie wat ik zie, of ik niet voel wat ik voel. Dus confronteer ik je ermee, en jij ontkent. Waar de waarheid ligt weet alleen jij. Ik kan de waarheid niet afdwingen, ik kan jou niet dwingen tot een openheid die je nu niet geven wilt. Ik kan het mis hebben maar in alles weet en voel ik dat mijn vertrouwen in een paar dagen tijd afbrokkelde, zelfs al is er geen bevestiging. Niet van jouw waarheid, niet van de mijne.

Ik ben in het limboland van naasten van verslaafden (in herstel) beland.
Op de tast zoek ik houvast, ik vind deze in mijzelf. Ik weet, zelfs al voelt het als een stilte, al dan niet voor de storm, er komt een moment dat de mist optrekt en ik de horizon weer kan zien. Dan zal licht beschijnen wat nu in de donkerte verscholen ligt.