Het malen in mijn hoofd, de vele spoortjes naar oude en nieuwe wonden. Het masker naar de buitenwereld, dat niets toont. Dat me herinnert aan een periode waarin ik grijs en toonloos was geworden. De druppels regen die symbool staan voor het enorme verdriet. Ik heb het allemaal geprobeerd te vangen in dit ene kunstwerk.
Tag: Zelfreflectie
Onzichtbare moker
Een onzichtbare moker heeft me geraakt, ik wist eigenlijk wel dat deze er aan zat te komen, maar nu het een feit is en ik me door deze enorme moe(deloos)heid heen aan het worstelen ben is het behoorlijk pittig. Ik pas alle clichés toe, goed voor mijzelf zorgen, niets ‘moeten’, het van moment tot moment…
Sporen van jouw gebruik
Nu jij opname zit breekt voor mij het moment aan van tot rust komen, ruimte om te helen van de wonden die deze laatste maanden in mij hebben achter gelaten. Eén van de dingen die ik doe als jij weg bent is je kamer opruimen en schoonmaken, ik vind zelfstandigheid en privacy een belangrijk iets…
Losse Woorden
Soms voel ik een intense stroom aan woorden die zich aaneenrijgen tot gedachten, en het moment dat ik besluit de stroom zich te laten bewegen en mijn blog open verdwijnen de woorden. Het is een diep gewortelde beweging, ik kan mij de laatste dagen redelijk goed bewegen in daar waar we nu zijn, en schrijven…
Oud Zeer
Al een aantal dagen jeuken de geïrriteerde randjes van oude wonden. Ik twijfel, wil ik er over schrijven, wil ik dat hier ook delen, of wil ik die deuren gewoon gesloten houden. Er zijn overlappingen die meer dan pijnlijk zijn, gedrag in mijn zoon dat me herinnert aan de pijn van gebeurtenissen die ik met…
Overleven
In de aanloop naar een nieuwe opname neemt de onrust bij jou toe. Was er eerst regelmatig contact met het safehuis en de kliniek is er vanaf die kant nu een enorme stilte. Ik ben me er zeer scherp van bewust dat deze opname voor jou ook een afscheid nemen wordt van hier wonen. Er…
Gekleurde herinneringen
Herinneringen zijn gekleurd, de kleuren van jouw gedrag domineren veel van mijn herinneringen. Momenten die me dierbaar zijn, zoals de bijzondere vakantie met ons gezin en oma. De oma waar jij nadat ze een zwaar verkeersongeval overleefde, waarbij jouw opa (en mijn vader) om het leven kwam, zo’n bijzondere band mee hebt opgebouwd. Ze wilde…
Ruimte nodig
Wanneer een nieuwe mogelijkheid voor behandeling meer en meer zeker lijkt te worden bespeur ik een enorm gevoel van verdriet in mij. In een oogwenk zie ik alles voorbij flitsen wat er aan therapieën is geweest, de vele intake gesprekken, telkens weer dat proces dat van jou volledige openheid en eerlijkheid nodig heeft. Bij de…
Ingehouden adem
Het voelt alsof ik dagenlang, of eigenlijk wekenlang mijn adem aan het inhouden ben. Ik loop op mijn tenen en doe het voorkomen alsof ik stelliger loslaat. Het is wel degelijk zo dat ik stelliger ben geworden in loslaten, jouw problemen zijn de jouwe, je mag ze delen, je mag je frustraties erover uiten maar…
Zwaarte grijpt me
De zwaarte grijpt me, trekt me omlaag, gijzelt me.Net als jij me gijzelt, met aanwezig zijn zonder deel te nemen. Leunen zonder te geven.De zwaarte duwt me kopje onder. Ik hap naar adem, zoekend naar verse lucht.Ik speur de horizon naar een lichtpuntje, niets dan donkere wolken dat het zicht kleurt.De zwaarte verlamt me, ik…
Reflectie
In een leven lang schrijven heb ik van tijd tot tijd gewerkt aan reflectie en het verkrijgen van (zelf)inzicht. Moeilijke en persoonlijke onderwerpen werden nooit geschuwd, ik durfde mij kwetsbaar op te stellen in mijn schrijfsels. Ik had er niet veel moeite mee mijn diepste gevoelens online te publiceren, er leefde een sterke overtuiging in…
Sluipt onzichtbaar
In zorg dragen sluipt een onzichtbare vijand, met name in zorg dragen voor een verslaafd kind.Een aantal dagen geleden openbaarde de vijand zich, ontdeed zich van zijn camouflage en stond voor mij. Naakt en kwetsbaar, de vijand bleek mijn bondgenoot te zijn en wilde niet langer weggezet worden als vijand. Zorg dragen mag dan een…
