In de aanloop naar een nieuwe opname neemt de onrust bij jou toe. Was er eerst regelmatig contact met het safehuis en de kliniek is er vanaf die kant nu een enorme stilte. Ik ben me er zeer scherp van bewust dat deze opname voor jou ook een afscheid nemen wordt van hier wonen. Er…
Tag: Verslaving
Gekleurde herinneringen
Herinneringen zijn gekleurd, de kleuren van jouw gedrag domineren veel van mijn herinneringen. Momenten die me dierbaar zijn, zoals de bijzondere vakantie met ons gezin en oma. De oma waar jij nadat ze een zwaar verkeersongeval overleefde, waarbij jouw opa (en mijn vader) om het leven kwam, zo’n bijzondere band mee hebt opgebouwd. Ze wilde…
Ruimte nodig
Wanneer een nieuwe mogelijkheid voor behandeling meer en meer zeker lijkt te worden bespeur ik een enorm gevoel van verdriet in mij. In een oogwenk zie ik alles voorbij flitsen wat er aan therapieën is geweest, de vele intake gesprekken, telkens weer dat proces dat van jou volledige openheid en eerlijkheid nodig heeft. Bij de…
Doen Alsof
Al eerder schreef ik over de vreemdsoortige dans die we bewegen. De laatste dagen lijk ik verlamd te raken door de beweging die oogt dat er niets is. Ik neem jouw patronen waar, ze zijn zo transparant dat ik af en toe echt niet begrijp hoe jij me aan kunt kijken om glashard te ontkennen…
Klem gezet
Er is een weten, een voelen, een herkennen van de signalen wanneer je hebt gebruikt. Jij blijft in volle ontkenning, ik ga de discussie niet meer aan. Het is een soort stilzwijgend vredesoffer geworden, de pijn is er niet minder om. Je houdt (nog steeds) zoveel mensen voor de gek. Laat hulpverleners in de waan…
Dofheid achter de glans
Je praat over je toekomst, je straalt een enthousiasme uit over je goede voornemens. Morgen ga je bellen, morgen ga je regelen. Je ogen stralen en ik kan alleen maar de dofheid zien die eronder schuil gaat. Ongetwijfeld meen je wat je zegt, voel jij dat je het meent. Ik herken het gebruik, wat je…
Vreemdsoortige dans
Je ogen vertellen een ander verhaal dan de woorden die je lippen verlaten. De donkerte en gejaagdheid in je bijna zwarte pupillen. Je schichtig wegkijken wanneer ik nuchter constateer dat je gebruikt hebt. Het is een vreemdsoortige beweging geworden die we regelmatig dansen. Jij weigert om eerlijk te zijn, of je het niet kunt of…
Ingehouden adem
Het voelt alsof ik dagenlang, of eigenlijk wekenlang mijn adem aan het inhouden ben. Ik loop op mijn tenen en doe het voorkomen alsof ik stelliger loslaat. Het is wel degelijk zo dat ik stelliger ben geworden in loslaten, jouw problemen zijn de jouwe, je mag ze delen, je mag je frustraties erover uiten maar…
Gebroken in het breken
Vorig jaar oktober knapte er iets in mij, de zoveelste leugen, de zoveelste belofte, de zoveelste teleurstelling maar vooral…de emotionele chantage die uitgespeeld werd was wat me brak.Er werd gedreigd, heel veel jaren kon ik woorden zien als hulzen die van mij afketste. Ze raakten me wel maar ze sloegen geen diepe wonden. Dit keer…
Reflectie
In een leven lang schrijven heb ik van tijd tot tijd gewerkt aan reflectie en het verkrijgen van (zelf)inzicht. Moeilijke en persoonlijke onderwerpen werden nooit geschuwd, ik durfde mij kwetsbaar op te stellen in mijn schrijfsels. Ik had er niet veel moeite mee mijn diepste gevoelens online te publiceren, er leefde een sterke overtuiging in…
Sluipt onzichtbaar
In zorg dragen sluipt een onzichtbare vijand, met name in zorg dragen voor een verslaafd kind.Een aantal dagen geleden openbaarde de vijand zich, ontdeed zich van zijn camouflage en stond voor mij. Naakt en kwetsbaar, de vijand bleek mijn bondgenoot te zijn en wilde niet langer weggezet worden als vijand. Zorg dragen mag dan een…
Ze wil woorden rijgen
Dagenlang ervaar ik een drang om ongestoord te kunnen duiken in mijn bubbel van kunst en online publiceren. Ik neem steeds kleine aanloopjes, de flow kondigt zich aan en glipt tussen mijn vermoeide vingers door. Ik laat het, vertrouw erop dat het weer komt.Deze ochtend gunde ik mijzelf een echt rustige start, sinds mijn zoon…
