Tijd staat stil en raast gelijktijdig, ik schrijf in mijn hoofd de ene tekst na de ander maar in realiteit kan ik al sinds mijn laatste blog de rust niet vinden om te schrijven. Er is weer veel gebeurd, veel om te plaatsen en veel om een weg in te vinden. Nu zoon in een…
Zomaar een dag
Een ‘normale’ dag, althans grotendeels. Ik moet er mijn weg nog in vinden, het voelt onwennig, mijn eigen basis voelt breekbaar aan.Nu zoon permanent in een opvang voor dak- en thuisloze jongeren woont is er een deur geopend om ons contact te herstellen en opnieuw op te bouwen. Af en toe is hij even een…
Omarm je met licht
Dagenlang sluimert er een gevoel van verlamming omtrent schrijven. Ook inloggen op mijn Instagram mijd ik. Alsof ik iets onzichtbaars uit de weg ga. Wanneer ik inlog hakt een bericht er keihard in. Een mooi mens is er niet meer, ik lees de woorden van zijn moeder terwijl de tranen over mijn wangen stromen. In…
Star bewegen
Er is een beweging, star, pijnlijk, stroef en vol wonden die amper genezen zijn. Elke beweging lijkt een trigger te zijn, herinneringen aan pijnlijke momenten, woorden die als echo in mijn hoofd weerklinken. Spiegels om mij heen die me voortdurend reflecteren wat ik niet wil zien, dat ik aan het terugvallen ben in oude mechanismen…
Echo van verwijt
Het blijft een lastige uitspraak voor me, hardop uitspreken dat mijn zoon dakloos is. Ergens weerklinkt de echo van verwijt richting mijzelf, terwijl ik weet vanuit mijn diepste kern dat het niet anders kon. De afgelopen weken waren voor hem een spiraal die zeer snel neerwaarts bewoog, voor hem is dat gekoppeld aan mijn besluit…
Mooie woorden
Nu zoon in een opvang voor daklozen verblijft voelen zijn bewegingen als een krampachtig vasthouden zoals iemand doet die aan het verdrinken is omdát er zoveel spartelende bewegingen gemaakt worden. Vanmiddag kwam de vraag of hij misschien twee of drie keer per week hier naartoe mag komen om te douchen. Een vraag die zo simpel…
Niemandsland
Al een aantal dagen spookte door mijn hoofd dat mijn zoon zich in niemandsland bevond, geen eigen plek, wel tijdelijk opvang bij vrienden, de wetenschap dat hij binnen twee weken echt dakloos zal zijn. Het gevoel dat hij zich vastklampt aan gebruik en de patronen van liegen en de schijn ophouden die daarbij horen. Vandaag…
Klein veilig huisje
Al eerder bouwde ik een klein heilig huisje, heilig en veilig voor mijzelf, voor mijn gedachten en mijn gevoelens. Het huisje werd ontdekt, er werd geblazen, aan het hout getrokken, het huisje werd verwoest. Er werd mij geen veilige plek gegund, ik moest zichtbaar en vooral te verwonden zijn. Ik moest het doelwit kunnen zijn…
Er sijpelt verdriet
Er sijpelt een stroom
van stille tranen
en verstilde eenzaamheid.
Gemis
In de stilte voel ik het gemis. Gemis van wat niet was, Van wat niet mocht zijn, Van wat wat ooi, lang geleden, zo vanzelfsprekend was.De stilte weerkaatst mijn gedachten, nu de ruis van onrust verdwenen is kan ik stil staan bij wat ik denk, kan ik voelen wat ik voel. Echt voelen, zonder filter,…
Sprankelloos
Verdwaald in de vele emoties en gedachten lijk ik te zijn geland in een niemandsland. Om mij heen liggen de emoties verdriet, boosheid, eenzaamheid en onverschilligheid op me te loeren. Ook present zijn gedachten zoals ‘heb ik teveel verwachtingen?’, ‘mag ik geen verwachtingen van mijn partner hebben’? Eerder vanavond leek het er even op dat…
Brokstukken
In de spelonken
Van mijn
Bloedende hart.
