Het blijft een lastige uitspraak voor me, hardop uitspreken dat mijn zoon dakloos is. Ergens weerklinkt de echo van verwijt richting mijzelf, terwijl ik weet vanuit mijn diepste kern dat het niet anders kon. De afgelopen weken waren voor hem een spiraal die zeer snel neerwaarts bewoog, voor hem is dat gekoppeld aan mijn besluit…
Categorie: Schrijfsels
Mooie woorden
Nu zoon in een opvang voor daklozen verblijft voelen zijn bewegingen als een krampachtig vasthouden zoals iemand doet die aan het verdrinken is omdát er zoveel spartelende bewegingen gemaakt worden. Vanmiddag kwam de vraag of hij misschien twee of drie keer per week hier naartoe mag komen om te douchen. Een vraag die zo simpel…
Niemandsland
Al een aantal dagen spookte door mijn hoofd dat mijn zoon zich in niemandsland bevond, geen eigen plek, wel tijdelijk opvang bij vrienden, de wetenschap dat hij binnen twee weken echt dakloos zal zijn. Het gevoel dat hij zich vastklampt aan gebruik en de patronen van liegen en de schijn ophouden die daarbij horen. Vandaag…
Klein veilig huisje
Al eerder bouwde ik een klein heilig huisje, heilig en veilig voor mijzelf, voor mijn gedachten en mijn gevoelens. Het huisje werd ontdekt, er werd geblazen, aan het hout getrokken, het huisje werd verwoest. Er werd mij geen veilige plek gegund, ik moest zichtbaar en vooral te verwonden zijn. Ik moest het doelwit kunnen zijn…
Gemis
In de stilte voel ik het gemis. Gemis van wat niet was, Van wat niet mocht zijn, Van wat wat ooi, lang geleden, zo vanzelfsprekend was.De stilte weerkaatst mijn gedachten, nu de ruis van onrust verdwenen is kan ik stil staan bij wat ik denk, kan ik voelen wat ik voel. Echt voelen, zonder filter,…
Sprankelloos
Verdwaald in de vele emoties en gedachten lijk ik te zijn geland in een niemandsland. Om mij heen liggen de emoties verdriet, boosheid, eenzaamheid en onverschilligheid op me te loeren. Ook present zijn gedachten zoals ‘heb ik teveel verwachtingen?’, ‘mag ik geen verwachtingen van mijn partner hebben’? Eerder vanavond leek het er even op dat…
Wandeling in de mist
We bewegen als twee gewonde dieren, ieder met onze eigen pijn en verwondingen.Ieder op onze eigen manier gaan we om met de vele gevoelens die zich een weg naar buiten banen, althans bij mij banen ze zich een weg naar buiten en ik uit ze door erover te schrijven en erover te praten.Ik schreef al…
Immense Moeheid
In mijn hoofd probeer ik te beginnen aan een blog, in mijn hoofd vorm ik woorden en probeer ze tot zinnen te rijgen. Zonder succes. Mijn hoofd verwoord wat mijn lichaam voelt, ik ben moe. Moegestreden en nu er even geen strijd is mag die moeheid naar voren treden, mag de kwetsbaarheid mee naar buiten…
Verdriet
Al zo lang als ik mij kan herinneren heb ik levende, kleurrijke en gedetailleerde dromen. In periodes wanneer er onrust in mijn leven is worden de dromen vaak heviger.Onlangs droomde ik dat zoon en ik samen in een tv-show zaten. Het begon met inchecken in een soort hotelkamer die we deelden. Onze karakters en de…
Sporen
Sporen van gebruikIk zie zeSporen van gebruikIk herken zeSporen van jouw gebruikIk wis ze. Kon ik de pijn maar net zo wissen, terugbrengen naar een blanco canvas dat nieuwe kleur mag opdoen.Ik kijk naar het canvas wat is volgeklad, donkere en harde kleuren overstemmen de zachte tinten. Die zachte kleuren die mijn innerlijke stem vormen.Een…
Rouwer dan rauw
En dan breekt eindelijk een klein stukje door van de immense pijn die ik voel. Het is nog maar aan de oppervlakte, dieper dan dit kan ik nu nog niet duiken. Het is een zwaar mengsel van jaren proberen, optimistisch zijn, hoop houden, hoop verliezen, vertrouwen tonen, vertrouwen dat beschadigde, grenzen stellen, grenzen die overschreden…
Verward
Terwijl de storm verder raast is het alsof er meer overhoop gegooid wordt. Misschien is dit een goed iets, ik ben er nog niet uit. Het verward me, oude wonden worden geraakt, ik voel een paniek diep van binnen. Alsof iets me influistert dat er oude patronen herkend worden, terwijl het ook mogelijk is dat…
