De afgelopen weken stonden in het teken van heel veel mantelzorg, dit alles bovenop alle ‘gewone’ extra dingen die op mijn schouders neerkomen zolang mijn partner nog niet mag autorijden. Het lijkt helemaal niet veel maar als ik het bij elkaar optel dan zijn het vele vaak korte autoritjes (nee fietsen is voor mijn lichaam…
Categorie: Schrijfsels
Zware deken
Er ligt een onzichtbare deken op me, ik voel deze met elke beweging. Op een vreemde manier is de zwaarte ervan zelfs vertrouwd aan gaan voelen, ik was me eerlijk gezegd niet eens meer bewust van de zwaarte en het mee zeulen. Tot vanavond, een avondje bij dochter en schoonzoon (en diens ouders). Mijn zoon…
Voelspriet op scherp
Soms gaan mijn voelsprieten op scherp, zelden blijkt dit onterecht heeft ervaring laten zien.Een reactie vandaag op een eerder geschreven tekst van mij zette de voelsprieten op scherp, natuurlijk is het mogelijk dat iemand van mening is dat mijn manier van schrijven over mijn ervaring met mensen met narcistisch en toxische gedragingen niet zou mogen…
Verzand in Stilzwijgende Tinten
De spelonken van de vereenzaming beginnen vertrouwder aan te voelen, ik hoef niet voortdurend op de tast mijn weg te vinden. Een sprankje licht weet af en toe de spelonken te verlichten, soms zelfs licht deze dusdanig op dat ik zie dat de muren niet van steen maar van glas zijn.Aan de andere kant van…
Ongezien en ongehoord
Tijdens een sombere regenbui reed ik terug, we waren op bezoek geweest bij mijn moeder. Verdrietig keek ik naar de ruitenwissers en wenste dat mijn verdriet net zo gemakkelijk weggewist kon worden als de regendruppels op de voorruit. Kerst was zwaar geweest, oudjaar was zo mogelijk nog zwaarder geweest, nieuwjaarsdag gingen we met zijn drieën…
In en uit Rouw
Het is als in en uit rouw bewegen. Ik kan er geen andere woorden voor vinden. Het heen en weer geslingerd worden tussen periodes van acceptatie wanneer toegegeven wordt dat er werd gelogen en weer werd gebruikt en periodes van stille voorzichtige en oh zo breekbare hoop dat misschien, heel misschien, er nu een pad…
Talloze Ritten
De laatste tijd ben ik weer vaker aan het heen en weer rijden, manlief heeft een herseninfarct gehad, en onlangs was het of talloze ritten de revue passeerden. Ik realiseerde me dat ik al meer dan tien jaar aan het heen en weer rijden ben. Dat begon in 2011 toen mijn vader in het buitenland…
Schittering in de luwte
SomsReiken woordenNiets aan. SomsLigt koesteringIn de stilte. SomsSchittert warmteIn de luwte. SomsReikt de horizonOneindig ver.~ 2022 Temidden van de onrust in mijn leven koester ik mij in de warmte en rust van de momenten van stilte. Het werkt helend en het is noodzakelijk.Aan schrijven kom ik niet toe, het komt er op neer dat ik…
Innerlijke rust vinden
Tijd staat stil en raast gelijktijdig, ik schrijf in mijn hoofd de ene tekst na de ander maar in realiteit kan ik al sinds mijn laatste blog de rust niet vinden om te schrijven. Er is weer veel gebeurd, veel om te plaatsen en veel om een weg in te vinden. Nu zoon in een…
Zomaar een dag
Een ‘normale’ dag, althans grotendeels. Ik moet er mijn weg nog in vinden, het voelt onwennig, mijn eigen basis voelt breekbaar aan.Nu zoon permanent in een opvang voor dak- en thuisloze jongeren woont is er een deur geopend om ons contact te herstellen en opnieuw op te bouwen. Af en toe is hij even een…
Omarm je met licht
Dagenlang sluimert er een gevoel van verlamming omtrent schrijven. Ook inloggen op mijn Instagram mijd ik. Alsof ik iets onzichtbaars uit de weg ga. Wanneer ik inlog hakt een bericht er keihard in. Een mooi mens is er niet meer, ik lees de woorden van zijn moeder terwijl de tranen over mijn wangen stromen. In…
Star bewegen
Er is een beweging, star, pijnlijk, stroef en vol wonden die amper genezen zijn. Elke beweging lijkt een trigger te zijn, herinneringen aan pijnlijke momenten, woorden die als echo in mijn hoofd weerklinken. Spiegels om mij heen die me voortdurend reflecteren wat ik niet wil zien, dat ik aan het terugvallen ben in oude mechanismen…
