Je jaagt het vuur in mijn diepste wezen.
Vlijmscherp haar klauwen
Grommend komt zij tot leven.

Intense gedachten, verdreven de kille eenzaamheid.
De connectie gevoeld, losgeraakt van de stille strijd.

Gedachten
niet gedeeld
verdrinken
ongedeeld.

Sla je donkerte om mij heen opdat ik vluchten kan
voor het licht. Ze poogt mijn tranen te drogen, haar warmte koestert
mijn gebroken vleugels die dromen van een nieuwe vlucht.

Eindeloos de schemering
van donkere tinten pijn.

Ze droeg de pijn
raasde stormen
toen ze me losliet.

Ik breek haar dwalen,
haar leiden,
volg haar talmen.

De woorden gedanst
in ritmisch herinneren
beleven herkanst.

Hoor het lege kloppen van mijn hart, ze tikt verward in deze vreemde dans.
Ze passeert dromen uit verloren tijden, reflecteert het zilveren schijnsel,
spint haar ondoordringbare web.

Dans me
de verloren
beleving.

Breekbare passen
helen
de wonden.

Stilte leidt
de beweging breekt
de dans tot spijt
verlangen smeekt.