Schuilend in de luwte
Voel ik de warmte
Van toen ik danste.

Er sijpelt een stroom
van stille tranen
en verstilde eenzaamheid.

In de spelonken
Van mijn
Bloedende hart.

Tijd wordt tijdloos
in het vacuüm
van illusie.

nieuwe leugens
tekenen zich af
tegen een horizon
van gebroken vertrouwen.

Verleden spelt heden verkeerd
Geraakt en verteerd
Door een razernij
Diep in mij.

Stilte kleurt je muur
ze tekent ongekende pijn
toont het brandende vuur
van jouw verdwaalde zijn.

Sporen tonen
de zwijgende
wonden.

Je omarmt de illusies
die jou verwarmen
presenteert ze als keuzes
om niets te verliezen.

Je beweegt in boze golven
absorbeert ze
adoreert ze.

In het vacuüm van tijdloosheid
spel ik tijd
tot een nieuwe dimensie.