Haar rode
kleed
verhulde
wat ze met me deed.

Tijdloos lijken de ruïnes
de zwijgende kerkers
van mijn bestaan
ik raak ze aan
kwetsbaar
breekbaar
tot ze spreken.

Je draagt
het breekbaar
licht
koestert haar
tot ze haar eigen licht
dragen kan.

Ik voel me
verdwaald in tijd
flarden en losse beelden
verdwenen in de strijd
werkelijkheid omstreden
het laat me niet meer los.

Je woorden sneden
diepe kerven
veroorzaakten
onzichtbare littekens
op een tere ziel.