Haar draden
Ademen
Een deken
Van kilte.

Sporen der tijd
breken
het licht
verbleken
in het aanzicht
van jouw liefde.

Door mij niet begrepen
door mij niet verstaan
niet door mijn handen gegrepen
niet aanwezig in mijn bestaan
luister ik soms naar de taal
die engelen spreken

Maar bovenal,
was ik de wind,
dan nam ik jouw pijn
en verdriet met me mee.

Bespeel mij niet
laat mijn snaren
onaangeraakt
ze zijn te fragiel
zouden ze breken
dan stopt hier
de melodie.

Ze was je vogel in een onzichtbare kooi
dat diende te stralen
zodat je kon pronken met haar verentooi
ze tot je eigendom was verworden
waaraan jij een status kon verlenen.

Tongen slissen sinistere duisternis
De verleiding danst te midden hete vuren
Haar zoete adem reikt tot in onverzadigbare kelen
Gulzig wordt gedronken, bloed benevelt tot grijze
sluiers.

Haar rode
kleed
verhulde
wat ze met me deed.

Tijdloos lijken de ruïnes
de zwijgende kerkers
van mijn bestaan
ik raak ze aan
kwetsbaar
breekbaar
tot ze spreken.

Je draagt
het breekbaar
licht
koestert haar
tot ze haar eigen licht
dragen kan.

Ik voel me
verdwaald in tijd
flarden en losse beelden
verdwenen in de strijd
werkelijkheid omstreden
het laat me niet meer los.

Je woorden sneden
diepe kerven
veroorzaakten
onzichtbare littekens
op een tere ziel.