Draken spuwen
Waarheden
Eigen en ongekend
Immer bemind
Want engelen
Ogen heilig

Dolende geesten
Duister en kil
Fluisterden
De warmte stil.

Gekoesterde woorden
in verdriet geschreven.

Onveranderd
Gespleten
Waarheid
Vergeten
De eenheid

Zon kleurt de mist
het grijs gewist
naar lichter
nog niet helder
doorschijnend
en lichtdoorlatend

Haar onvoorwaardelijke
liefde voor deze plek
herinner ik mij.

Ik wilde
verdwijnen
In de adem van
tijdloosheid
verdrinken
in golven van
vergetelheid.

De droom
ving zichzelf
traag en loom
strekte zij zichzelf
richting het oneindige

In een echo van stilte
dweept schaduw
met leegte
van afschuw
verspilde
tijd

Ze benam
mijn passionele verleiding
koud en ijzig
bloemen in kristal

In diverse tinten kleur ik leven in
de kleur is allang verdwenen
wanneer ik opnieuw begin

Je armen
omhelzen
mijn kilte.