Kom mee
Dan dromen we
Dagen
Zonder einde
Glimlachte ze.

Het dolen kende
Erfenis van vergeten
Erkende
Een stil weten.

Mag ik even in je diepte dwalen
Door plassen zoute tranen

In de luwte
Van de ochtend
Zacht licht
Breekt de schaduw.

Woeste windvlagen
Sterken aan op de vlakte
Niet te temmen
Razernij in de diepte.

ik weet niet waar
ik ben gezwicht
voor de zilveren draad
die hen scheidt
maar wanneer ik haar verlaat
is het of ik mezelf misleid

Ze weet
Onmisbare
Gedachten.

Vergeten pijn
Danst de klanken
Gelijk een nar
Verdwaald in ironie.

Kwetsbaarheid was gevlucht
En vond zichzelf terug in tijd.

In reflecties herkend
Ontkende ze de waarheid
Ik heb haar gekend
Ze flirt met tijd.

Een doek nimmer vergeten
Verborgen onder lagen stof.

Toont kwetsbaarheid
In fragiele kleuren.

Dolen brengt dichterbij
Dan omarmen van warmte
Dwalend herinner ik mij
Momenten van liefde.