Een poging om de enorme wirwar van emoties te vangen in een bewerking. Ik zie de modder waardoor jij probeert voort te ploeteren, ik zie mijn eigen wonden, ik voel de liefde die helen wil maar te gewond is om je nog te kunnen bereiken. Ik reik met mijn hand in een poging jouw wonden…
Auteur: Karen
Graag dwaal ik, langs woorden en langs beelden, met woorden die samensmelten tot schrijfsels, poëtische uitingen en visuele poëzie middels mijn fotografie en digitale bewerkingen.
Wond op Wond
Het is alweer een paar weken geleden dat ik mijzelf ertoe kon zetten om te schrijven. Het is niet dat er geen woorden zijn, in mijn hoofd schrijf ik voortdurend maar de woorden dwalen en vormen geen geheel. Mijn leven voelt alsof het geen geheel vormt en dat maakt me kwetsbaar, en schrijven vanuit déze…
Crisis Moment
Vanavond was een crisis moment, ik was nog maar net een klein beetje bekomen van de vorige. Die bijna een week heeft geduurd en gelukkig wel leidde tot medicatie voor jou. Echter in de zware dagen voor die rust er kwam zag ik het met vlagen niet meer zitten. Een ongestuurde razernij maakt zich in…
Murw Gebokst
Als klein jongetje stond je blij te wachten in je bedje tot ik je er uit kwam halen. Altijd een glimlach, altijd wilde je vastgehouden worden en knuffelen, je donkere ogen straalden een immense warmte. Als jong volwassen man kom je regelmatig boos naar beneden gestommeld, je donkere ogen stralen een immense donkerte uit. Elk…
Overleven
In de aanloop naar een nieuwe opname neemt de onrust bij jou toe. Was er eerst regelmatig contact met het safehuis en de kliniek is er vanaf die kant nu een enorme stilte. Ik ben me er zeer scherp van bewust dat deze opname voor jou ook een afscheid nemen wordt van hier wonen. Er…
Zonder Woorden
Er zijn talloze momenten geweest in de afgelopen jaren dat ik mijn emotie wilde uiten maar de stap naar woorden te groot was. Een uitlaatklep die ik gebruik is om, met behulp van mijn eigen fotografie, kunst te maken. Helaas heb ik uit verdriet, onmacht en boosheid ook wat gemaakte kunstwerken weggegooid. Het is niet…
Woorden maskeren
Sporen tonen
de zwijgende
wonden.
Gekleurde herinneringen
Herinneringen zijn gekleurd, de kleuren van jouw gedrag domineren veel van mijn herinneringen. Momenten die me dierbaar zijn, zoals de bijzondere vakantie met ons gezin en oma. De oma waar jij nadat ze een zwaar verkeersongeval overleefde, waarbij jouw opa (en mijn vader) om het leven kwam, zo’n bijzondere band mee hebt opgebouwd. Ze wilde…
Ruimte nodig
Wanneer een nieuwe mogelijkheid voor behandeling meer en meer zeker lijkt te worden bespeur ik een enorm gevoel van verdriet in mij. In een oogwenk zie ik alles voorbij flitsen wat er aan therapieën is geweest, de vele intake gesprekken, telkens weer dat proces dat van jou volledige openheid en eerlijkheid nodig heeft. Bij de…
Doen Alsof
Al eerder schreef ik over de vreemdsoortige dans die we bewegen. De laatste dagen lijk ik verlamd te raken door de beweging die oogt dat er niets is. Ik neem jouw patronen waar, ze zijn zo transparant dat ik af en toe echt niet begrijp hoe jij me aan kunt kijken om glashard te ontkennen…
Boven de afgrond
Je omarmt de illusies
die jou verwarmen
presenteert ze als keuzes
om niets te verliezen.
Klem gezet
Er is een weten, een voelen, een herkennen van de signalen wanneer je hebt gebruikt. Jij blijft in volle ontkenning, ik ga de discussie niet meer aan. Het is een soort stilzwijgend vredesoffer geworden, de pijn is er niet minder om. Je houdt (nog steeds) zoveel mensen voor de gek. Laat hulpverleners in de waan…
