Als alles anders loopt dan gepland ben je ‘ineens’ thuis. Niet zo ineens natuurlijk maar het had niet zo zullen lopen. De bedoeling was dat je aansluitend naar een safehuis zou gaan, de bedoeling was dat je na je behandeling ondersteuning zou krijgen. En ‘ineens’ is dat verdwenen, daar waar ik eerst uit het veld…
Auteur: Karen
Graag dwaal ik, langs woorden en langs beelden, met woorden die samensmelten tot schrijfsels, poëtische uitingen en visuele poëzie middels mijn fotografie en digitale bewerkingen.
Connectie verbroken
Al tijden voelde ik hoe de lifeline beetje bij beetje uit mijn handen aan het glijden was. Vandaag werd deze met abrupte ruk uit mijn handen getrokken.Weg vertrouwen in de toekomst, mijn vertrouwen in jou was al zeer breekbaar, mijn vertrouwen in de hulpverlening was al wankelend en nu is er geen vertrouwen meer. Daar…
Geraakt en Verteerd
Verleden spelt heden verkeerd
Geraakt en verteerd
Door een razernij
Diep in mij.
Stilte Kleurt
Stilte kleurt je muur
ze tekent ongekende pijn
toont het brandende vuur
van jouw verdwaalde zijn.
Storm op Afstand
Er woedde een storm, ik voelde het op afstand. Zelfs al was je amper communicatief op de app de razende wind had mij weten te bereiken.Dinsdag werd ik bevestigd in mijn gevoel, je vroeg of we konden bellen want je was boos. Boos omdat ze tijdens therapie geprobeerd hadden je bij boosheid te krijgen, dat…
Mijn kern, mijn pijn
De afgelopen weken leek het of ik in een soort stilte beland was, ergens leek het op een stilte voor de storm en toch ook weer niet. Ik was me ervan bewust dat de eerste dagen dat jij in de kliniek zou zijn bij mij een terugval zou komen. Dat klopte, deze duurde niet slechts…
De weg naar licht
Als moeder van een verslaafd kind wil je niets liever dan dat je kind de weg naar zijn eigen licht kan vinden. Dit kunstwerk maakte ik lang geleden, destijds niet met een specifiek gevoel. Ik creëer wel vaker puur op intuïtie.Vanavond was ik, nog altijd gefrustreerd omdat ik het niet kan terug vinden, op zoek…
Ietsje lichter
Wanneer jouw weekend er weer op zit en je bent vertrokken overvalt een enorme moeheid me. Ik val als een blok in slaap voor twee uur, diezelfde avond worstel ik met zoveel emoties en het gevoel van compleet leeggezogen zijn. Ik vraag me af of ik ooit bij dat rustigere gevoel ga komen. En dan…
Duiveltje uit haar doos
En dan is dat eerste weekend dat je naar huis mag, ik haal je op, een rit van meer dan één uur enkele reistijd. Na wat wegomleidingen, wanneer het me niet lukt dichtbij de locatie te komen waar ik je op zou halen, parkeer ik de auto bij een bushalte en stuur jou mijn locatie…
Toonloos
Het malen in mijn hoofd, de vele spoortjes naar oude en nieuwe wonden. Het masker naar de buitenwereld, dat niets toont. Dat me herinnert aan een periode waarin ik grijs en toonloos was geworden. De druppels regen die symbool staan voor het enorme verdriet. Ik heb het allemaal geprobeerd te vangen in dit ene kunstwerk.
Onzichtbare moker
Een onzichtbare moker heeft me geraakt, ik wist eigenlijk wel dat deze er aan zat te komen, maar nu het een feit is en ik me door deze enorme moe(deloos)heid heen aan het worstelen ben is het behoorlijk pittig. Ik pas alle clichés toe, goed voor mijzelf zorgen, niets ‘moeten’, het van moment tot moment…
Sporen van jouw gebruik
Nu jij opname zit breekt voor mij het moment aan van tot rust komen, ruimte om te helen van de wonden die deze laatste maanden in mij hebben achter gelaten. Eén van de dingen die ik doe als jij weg bent is je kamer opruimen en schoonmaken, ik vind zelfstandigheid en privacy een belangrijk iets…
