Een mooie mailwisseling leidde me naar een oud schrijfsel van mijzelf dat ik wilde delen. Vervolgens bladerde ik door enkele oudere blogs, tot ik stuitte op een blog waarin ik schreef dat ik me realiseerde in de ‘freeze’ stand te zijn gegaan en daarom niet meer schreef.
Al maanden schrijf ik niet, het is niet dat ik niet wil. Soms neem ik me voor om er bewust voor te gaan zitten, want ik weet dat wanneer ik dat doe woorden vanzelf hun weg vinden. En toch, ik ben zelden ervoor gaan zitten. Waarom niet? Was dat angst voor de confrontatie met mijzelf? Was het omdat ik me ervan bewust ben dat er patronen zijn die zich herhalen? Een paar dagen geleden was er iets dat me ineens heel diep raakte, het ging over een oud patroon in mij. Het patroon van mijzelf onzichtbaar maken, van geen ruimte innemen. Voorheen deed ik dat om confrontaties te mijden, ik heb jarenlang gedacht dat ik dit was gaan doen in mijn eerste huwelijk maar als ik eerlijk ben dan is het ontstaan in mijn jeugd. Ik was nog geen vier en ik had dit patroon al ontwikkeld, het gevolg van een onvoorspelbare moeder met hevige driftbuien en ouders en een oma die in rouw waren.
De maand Februari was een heftige maand, zie Hevige Stormen, TeamSpirit en Na de Storm.
Maart staat in het teken van klussen, iets waar we eigenlijk in Februari mee hadden willen starten. En dan is in April de grote dag, we gaan opnieuw trouwen. Toen we dat besluit namen had ik er goede hoop op dat dit keer we alle ruimte zouden hebben voor ons stukje leven. Ik ben er inmiddels achter dat toch weer anders verloopt, al doe ik er echt keihard mijn best voor om het zo in te richten dat wij onze ruimte in mogen nemen. Ik merk dat als ik aan onze trouwdag denk ik me ervan bewust ben dat zorgen voor de gasten en de regelzaken op me nemen prima is maar niet al mijn energie hoeft te kosten.
Ik mag mijn ruimte innemen……die zin moet ik laten bezinken. Want ik ben ongemerkt toch weer bezig om mijzelf onzichtbaar te maken, om mij aan te passen aan wat anderen nodig hebben.
Ook in de relatie neig ik ernaar mijzelf onzichtbaar te maken. Ik zie dat het klussen een zware wissel trekt op mijn Lief, zijn lichaam reageert op stress die hij ervaart. Ik probeer hem te ontzien én te stimuleren om nu goed voor zichzelf te zorgen. Voor mijzelf zorg ik ook goed, ik houd mijn belastbaarheid en belasting goed in de gaten. Klussen met een beperking en chronische vermoeidheid is een uitdaging, dat geef ik toe. Het gaat me echter goed af, ik klus maar een paar uur per dag, ga aansluitend een paar uur naar bed, en ik klus twee dagen en neem dan een dag (of meer) rust. Tussendoor is er natuurlijk ook nog een beetje huishouden dat bijgehouden moet worden, en een beetje werk dat bijgehouden moet worden, ook dat gaat me goed af zonder dat ik mijzelf voorbij ren.
Waar ik minder goed in ben momenteel is mijzelf ruimte geven. Ruimte om toe te leven naar de trouwdag, ruimte om te verwerken waar mijn dochter zich in bevind, ruimte om te verwerken dat Lief tijdens deze hectische periode én door de rouw waarin hij zich bevind erg teruggetrokken is.
Dat dus…..en dus nam ik me vanavond voor om maar eens gewoon te gaan schrijven, zonder lijn, zonder richting. De flow van mijn binnenste volgend, mijzelf uitnodigen om míjn plek in te nemen opdat ik niet verdwaal in mijzelf opnieuw onzichtbaar maken.
