Het werd hevig, zeg maar gerust orkaankracht. Het meest verontrustend van dit soort stormen zijn de stiltes, niet wetend of de storm voorbij is of er nog stevige windvlagen zullen komen.
Gister was een ongelooflijk zware dag, het meest natuurlijk voor mijn dochter maar ook voor schoonzoon en mijzelf. Na zondag en maandag gesprekken met hulpverleners en huisarts volgde gister opnieuw gesprek met haar vaste behandelaar. Aan alle kanten probeerde men met tact en liefde mijn dochter te laten wennen aan het idee dat een opname haar rust zou kunnen geven, voor iemand met ASS is het onbekende van dit alles een extra obstakel. Iets waar we haar dus doorheen moesten zien te loodsen, gistermiddag om vier uur kwam dan eindelijk de bevestiging dat er plek voor haar was en we binnen twee uur daar moesten zijn.
Natuurlijk precies midden in de spits door Eindhoven heen, maar dat was niet de grootste uitdaging. Die lag bij dochter begeleiden in het stukje inpakken om uit huis weg te gaan, naar een onbekende plek voor een onbekende duur. Er was een moment dat ik bang was dat we haar niet meer mee zouden krijgen (het gaat om een vrijwillige opname), ook reageerde ze zich heel erg af en triggerde dat bij mij een stukje oud zeer omdat ik dit met mijn zoon meermalen meegemaakt heb. Dat kon ik gelukkig opzij zetten, ik ben echter ook mens en ik heb op een bepaald moment wel echt gedacht ‘ik stap zo de deur uit en dan gaat iemand anders dit maar doen’ maar dat is het nu eenmaal met volwassen kinderen met dit soort rugzakken, er zijn zelden anderen die het van je overnemen.
Zo’n gedachte helpt me trouwens wel, ik sta mijzelf toe te visualiseren hoe ik de deur uit ga, thuis in bad stap en de hele wereld buitensluit en dan na een paar minuten kan ik weer in het moment stappen en doen wat de situatie van me vereist.
Eenmaal op de afdeling waar ze opgenomen werd beland je in een soort wachten, overigens was de verpleegkundige die haar opving heel warm, rustig en liefdevol. Dat deed me goed om te zien. Om half negen kwam de arts en volgde nog een gesprek en om half tien stapten schoonzoon en ik naar buiten. Dat is een raar moment, met zoveel gemengde emoties.
Weten er goed aan te doen, opgelucht zijn dat de verantwoordelijkheid voor het zorgdragen voor haar even losgelaten kan worden maar ook emoties die loskomen na deze dag (bovenop de dagen ervoor). Schoonzoon is geen prater maar in de auto op weg naar huis hebben we wel samen gepraat over hoe dit nu voor ons beiden voelt.
Thuis op de bank samen kort onze dag delen, Lief pratend over hoe het bij zijn moeder was en dat ze nu inzetten op het haar zo comfortabel mogelijk maken.
Ondertussen mijn zoon boos op de app, ik had er al rekening mee gehouden maar niet voorzien dat hij zichzelf zo hevig had opgefokt. Al hun hele leven is het zo dat als er iets hevigs aan de hand is met de één de ander uit balans is. Dus op afstand dat brandje geblust maar wel mijn grenzen bewaakt en toen was er eindelijk ruimte voor mij om de dag en dagen ervoor te laten passeren en alles proberen te verwerken.
Vandaag voel ik mij als na een storm, gelukkig schijnt de zon (letterlijk) en heb ik straks ruimte om in alle rust een lange wandeling met de hond te maken.
