Vanavond voor Lief naar bed ging gaven we elkaar een knuffel en ik zei ‘we zijn een goed team zo’. Lief mopperde het in eerste weg zo van ‘crisis situaties laten ons altijd goed functioneren als een team’ alsof het een vanzelfsprekendheid is. Ik herhaalde het nog eens, want het mag best eens hardop gezegd worden. We zijn een goed team dat met liefde en respect onze dierbaren steunen én voor elkaar zorgen.

We wandelen sinds vorige week maandag van dag naar dag in het ondersteunen en begeleiden van mijn dochter en schoonzoon. Mijn aanwezigheid als mantelzorger is vaker gewenst, soms zijn er gaten die door niemand ingevuld kunnen worden om aanwezig te zijn bij mijn dochter en dan stapt Lief er in. Tussendoor probeerden we ons jarige buurmannetje van 9 niet te vergeten, die binnenkort ook een paar keer onder onze vleugels komt als zijn moeder moet werken en de vaste oppas aan haar heup geopereerd is.
Vandaag kreeg Lief te horen dat het niet goed gaat met zijn moeder, ze is op leeftijd en we houden hier al langer rekening en als het dan zover is komt het toch onverwacht. Ik schakelde als vanzelf. Meldde aan dochter en schoonzoon dat Lief uit het multidisciplinaire ondersteuningsteam van dochterlief stapt, benoemde praktische zaken voor Lief zoals zorgen dat hij een tas met kleding en toiletspullen in de auto legt voor het geval hij niet heen en weer wil rijden en bij zijn moeder blijven wil en benadrukte dat hij nu in deze vermoedelijk laatste fase de ruimte in moet nemen om bij haar te kunnen zijn.
We splitsen op, creëren ruimte, verdelen de zorgtaken en we steunen in één en dezelfde adem, dat is de kracht van onze teamspirit.

Lieve Lief van mij, ik ben blij dat wij dit zo samen kunnen en weet dat ik er voor jou ben nu er voor jou meer donkere wolken aan de horizon zijn verschenen.