Triggerwarning – depressie en suïcide
Het stormt in mijn leven deze week, de ene storm na de ander passeert. Tijdens de stiltes tussen de stormen probeer ik tot rust te komen en tegelijkertijd sta ik aan en op scherp.
Dochterlief worstelt met een zware depressie en impuls gedachten om een eind aan haar leven te maken. Ik schrijf dit bewust zo kort en duidelijk op omdat het mij helpt te benoemen wat er speelt.
Haar partner zit in een rouwproces en kan dit er niet bij hebben dus escaleerde het tussen hen afgelopen week en had ik na zes jaar mijn dochter ineens weer thuis slapen. Alle messen en scherpe voorwerpen moesten preventief opgeborgen worden, dat klinkt pragmatisch maar dat in realiteit doen heeft impact. Ik zet alles in om haar een gevoel van geborgenheid en veiligheid te geven, ik bagetaliseer haar strijden niet. Ik weet dat ze deze heeft, en lang geleden hebben wij samen de afspraak gemaakt om ook hier open en eerlijk over te praten.
Maar wat doet het vreselijk veel pijn wanneer je je kind hoort zeggen dat ze zo moe is van deze strijd, dat ze zo moe is van tegen de stem in haar hoofd vechten. Die stem die haar aldoor wijst op mogelijkheden om te ontsnappen aan de strijd, om ermee te stoppen.
En tegelijkertijd heeft ze strijdlust om de strijden die ze gestreden heeft (om tal van obstakels te overwinnen) niet voor niets te laten zijn. Het doet pijn en maakt me machteloos haar zo te zien.
Ze is inmiddels weer bij haar vriend, er zijn gesprekken geweest met therapeuten. Die willen haar het liefst laten opnemen voor haar eigen veiligheid maar respecteren haar wens om in haar veilige thuis te blijven. Ik bezie het van een afstand, ik zie en hoor de dingen die niet uitgesproken worden. Ze denkt dat thuis een veilige plek voor haar is en aan die gedachte houdt ze vast, ik snap dat en ik zie ook dat ze daar nog steeds enorm moet strijden.
Voor mij als ouder is het altijd belangrijk dat mijn volwassen kinderen met flinke rugzak voelen dat zij regie hebben, dat ze keuzes kunnen maken, dat ze kunnen kijken naar wat, wie en hoe in te zetten om verder te kunnen. Dus ik luister naar mijn dochter wanneer ze vertelt over de gesprekken met therapeut, over wat deze voorstelt, over haar gevoel, en ik bied de pragmatische steun die ze als mantelzorger van me mag verwachten. Als moeder deel ik, met veel liefde en tact, mijn visie en benoem nogmaals dat het haar keuzes zijn.
Ik realiseer me hoe belangrijk ik het vind dat ze zich in het contact met mij veilig voelt, gezien voelt. Dus daar gaat nu al mijn energie naartoe, ik stap in en uit de stormen. Daar waar gewenst beweeg ik met haar mee, gesprekken met haar, aanwezig zijn bij gesprekken met hulpverleners en artsen, met de auto brengen en halen. Mijn leven wordt op dit moment grotendeels bepaald door wat in haar leven speelt, en dat is goed. Ik heb me lang geleden al gerealiseerd dat mijn aandeel in ouderschap anders is dan wat ik vaak om me heen zie.
Of mijn kinderen mij als ziel kozen, ik hen of wij elkaar..het is me duidelijk geworden dat dit mijn spirituele missie is en ik zet mij er met alle liefde die ik in mij draag voor in.
Donderdagavond toen ik dochterlief weer terug naar huis had gebracht gaf Lief mij bij thuiskomst een knuffel. En ik brak heel even en zei ‘ik heb mij nooit veilig genoeg gevoeld om bij mijn ouders aan te kloppen’ en er ontstond een innerlijke storm die me liet terugkijken en dingen realiseren die ik nooit zo duidelijk voor mezelf benoemd had.
Hopelijk bewegen de stormen die in mijn dochter razen een goede kant op, hopelijk slaat de medicatie die ze gekregen heeft snel aan, helpt de hulp die ze krijgt en komt er voor haar een stukje rust in haar hoofd.
