We praten, iets dat eigenlijk nooit gemakkelijk gaat tussen ons. In de praktijk is het meer dat ik praat, vragen stel en soms, echt soms, een antwoord krijg.
In tijd leer ik beter bewegen in deze dynamiek. Ik weet dat ik de vragen zowel aan mijn lief als aan mijzelf moet stellen, en dan mijn antwoorden uit mijzelf delen moet. Als ik dat niet zou doen dan zou de communicatie volledig stagneren.
Ja, uiteraard ben ik daar ontelbare keren mateloos gefrustreerd in geweest. Het positioneerde mij in een positie dat ik of wel kon kiezen om die communicatie te laten stagneren, met de wetenschap dat bdsm en intimiteit dan ook zouden stagneren en ik ooit op een punt zou komen dat ik deuren open zou gaan zetten die ik niet open wil zetten. Of ik zou kiezen om een weg te vinden in die moeizame en vaak stagnerende communicatie.

Ik koos voor het laatste, vanuit liefde, vanuit eigenwijze overtuiging dat het toch mogelijk moet zijn om een weg te vinden. Het is de moeilijkste weg denk ik, want het plaatst me meer dan eens voor enorme frustratie en eenzaamheid. Het is alsof ik telkens opnieuw bij Lief aan de deur sta te kloppen ‘Hallo….waar is de man? Ik ben het, je vrouw, die zich eenzaam en niet gezien voelt.’
Soms wordt mijn roep beantwoord, nee dat wil niet zeggen dat de deur opengaat. Als ik geluk heb gaat er eventjes een raampje ergens open, kunnen er wat woorden gewisseld worden en daarna gaan alle deuren en ramen dicht. Soms zelfs nog met rolluiken en hekken ervoor.
Meer en meer realiseer ik me dat daarachter een waanzinnig hevige kwetsbaarheid schuil gaat.
Dus áls het me lukt om mijn lieve partner zover te krijgen dat hij de deur opent en een paar stappen naar buiten zet dan is dat een enorme winst. Voor hem (al ziet hij dat zelf niet zo).

Vanavond was zo’n moment, we zaten samen voor de deur te praten. Ik was het meest aan het woord maar enkele van mijn vragen werden wel beantwoord. Sommige van mijn observaties werden wel beaamd. En toen ineens zat ik alleen voor de deur, ik keek op en terwijl ik lief naar binnen zag gaan vroeg ik of hij zich kwetsbaar voelde in dit praten.
‘Ja…vreselijk kwetsbaar’ en de deur ging dicht.

Ik voelde me warm worden van binnen, want dit was een enorme overwinning op zichzelf. Toegeven dat dit soort gesprekken hem zo kwetsbaar maken dat hij het liefst hard vlucht. Besef is een tool waar je mee werken kunt, en ja dat is een keuze voor hem om te maken.

Voor nu ben ik gewoon blij dat ik vanavond mijn eigen frustratie gevoel opzij gezet heb en de stap heb gezet om op zijn deur te kloppen.