Er zijn van die mooie, maar soms ook moeilijke, momenten die verbinden met de mensen die niet meer onder ons zijn. Sinds mijn vader overleden is klinkt bepaalde muziek vaak op ‘typische’ momenten. Vrijwel altijd wanneer ik naar mijn moeder rijd, of bezig ben om haar ergens mee te verwennen, of we met haar samen op pad zijn. Overigens ben ik niet de enige die dit heeft opgemerkt. We maken er tegenwoordig liefdevol grapjes of opmerkingen over, ‘ja pap, we vinden het fijn dat je aan ons denkt of er in gedachten bij bent’.

Soms voelt het alsof de nadruk wel heel erg op gelegd wordt. Dan klinken sommige liedjes twee keer in korte tijd achter elkaar, of specifieke liedjes die allemaal verbonden zijn aan zijn dood en uitvaart komen achter elkaar.

Vanavond was ik in gedachten verzonken bezig, ik had een afspeellijst van Spotify opgezet en ‘zijn liedje’ kwam twee keer langs. De studio opname en een live opname, die laatste komt altijd heel hevig bij me binnen.
Dit keer voelde ik een enorme glimlach toen ik me ervan bewust werd dat hetzelfde nummer binnen een uur twee keer langsgekomen was en het nu tijd was voor de live uitvoering.

Ik houd ook van jou pap.