Dwaal
Dwalend
Verdwaald

De woorden blijven zoemen door mijn hoofd. De ironie is dat ik niet verdwaald ben, dwalend misschien wel en ja…ik dwaal. Op momenten als deze is dat een heel hevig iets, mijn geest dwaalt, mijn gevoel dwaalt. Ze fluisteren, ze schreeuwen woordeloos. ‘Waar ben je, ik mis je’.

Ik weet waar je bent, ik tref je daar de laatste dagen maar ik kan je er niet bereiken. Ik kan alleen maar wachten, tot zich weer een moment aankondigt waarop je er weer écht bent. In het hier en nu, niet in je hoofd, niet achter glas, niet verscholen in stilte, niet duikend in muziek of in eindeloze filmpjes. Het is jouw proces, dat respecteer ik en dus laat ik je. Al is de keerzijde ervan dat dwalen mij op sleeptouw neemt en zegt ‘kom…..dwaal met mij. Dan tover ik alles waar je nu zo hevig naar verlangt en speel het af op de muren van je binnenste.’

Ik draai me om, probeer weg te lopen, als een koppig kind knijp ik mijn ogen stijf dicht maar de dwaler in mij weet van geen ophouden en duikt telkens weer op.
Het mag, het is goed. Het is dat deel in mij dat zo vreselijk bang is om wéér te moeten verdwijnen in een mist. Was het ooit mist uit zelfbehoud is het nu de mist die opdoemt binnen de relatiedynamiek. Of misschien wel vooral de mist die in mijn partner leeft en soms naar buiten weet te sijpelen en ook de ruimte vult met mist.
Het mag, de dwaler in mij is nodig om te benoemen wat ik anders verzwijg, en verzwijgen is de voorbode van verdwijnen, van onzichtbaar maken.
De dwaler in mij durft te zeggen dat ik het mis om te zien dat ik gezien word, dat ik het mis om te voelen dat ik gevoeld word, dat ik het mis om te horen dat ik gehoord word.

Dus moet ik de dwaler ruimte geven, een stem geven. Want door dat dwalen kom ik weer in contact met de kern in mij. Die verlangt, die wacht,, die mist en daar alle emoties bij mag voelen die er zijn.

Ik word beter in dwalen, voorheen wilde ik nog wel eens verdwalen. Op voor mij verkeerde paden belanden, paden waar de zon door de mist leek te breken maar die me weg zouden leiden van de liefde in mij, van mijn lief. Die zon is niet de warmte die ik nodig heb, dat is het soort valse warmte dat een lamp kan geven. De illusie van warmte en licht.
Dat is niet waar ik voor ga, ik wil het échte licht van de zon voelen ook al zijn die momenten momenteel minder frequent. Vertoef ik langer in de mist, de mist van missen, van eenzaamheid, van verdriet, van verlangen.

Ja…het klopt. Ik beweeg in rondjes, dat is wat mist doet.
Dan is het beter om te stoppen met dwalen, een pas op de plaats te maken. Stil wachten in die gruwelijke mist, die ik soms probeer voor te stellen als een deken die alles toedekt wat ik toelaat omdat ik opleef op het moment dat die deken verdwijnt als de mist weer optrekt.