Wandelen van momenten met, soms intense, verbinding naar het niet tastbaar zijn van de verbinding. Het blijft ongelooflijk moeilijk. Ik blijf me zichtbaar maken, blijf praten, blijf delen.
Het maakt me kwetsbaar, misschien nog wel meer dan eerst. Want nu stel ik me kwetsbaar op met de zekerheid dat er twee opties mogelijk zijn
Je luistert naar wat ik zeg en reageert minimaal óf de woorden die ik spreek zijn als een geluid uit de verte waar je niet op reageren kunt.
Het moeilijkste vind ik de zichtbare afwezigheid, ik leer meer en meer de nuances herkennen. Er is afwezigheid waarbij wat er binnenkomt tot een minimale reactie leidt en er is afwezigheid waarbij er geen enkele reactie is op wat ik deel. Wanneer ik het op tijd herken kan ik overwegen of ik me in dat moment wel of niet kwetsbaar wil opstellen en jou deelgenoot maken van wat in mij leeft. Soms doe ik het tegen beter weten in, is de hoop dat ik het mis heb groter dan gewoonweg accepteren wat ik zie en voel. Naderhand worstel ik dan met gevoelens van verdriet, eenzaamheid en zelfs een stukje gekwetstheid. Ook al weet ik dat jij dit echt niet met opzet doet.
Mijn liefde voor jou is niet minder, verre van. Maar het is wel echt verdomd eenzaam navigeren zo.
Eén van mijn lievelingsliedjes, vooral tijdens emo momenten, is Through Glass van Stonesour. Vanavond klinken de woorden als een reminder voor mij zelf, ik moet me ervan bewust blijven dat jij het bent die ik zie wanneer ik bewust ben van wat ik zie terwijl ik naar de afwezige versie van jou kijk.
So while you’re outside looking in
Describing what you see
Remember what you’re staring at is me
En ook blijf ik voor mij zelf herhalen dat jij naar mij kijkt vanachter jouw glas, machteloos om mij te bereiken. Jouw eenzaamheid is niet anders dan de mijne, het glas tussen ons is de gemeenschappelijke deler.
I’m looking at you through the glass
Don’t know how much time has passed
And all I know is that it feels like forever
And no one ever tells you that forever feels like home
Sitting all alone inside your head
