Sommige plaatsen hebben een verbinding die als rode draad door mijn leven loopt. Zoals het plaatsje Limone aan het Gardameer. Als kind kwam ik er voor het eerst, ik nam er mijn kinderen mee naartoe toen ze 5 en 7 waren, ik kwam er zelf met partner om te struinen met camera (2017) en ik kwam er een aantal jaar geleden opnieuw met partner en dochter (toen 24).
Het is een lief dorp met schitterende uitzichten en lieflijke straatjes. Wel jammer dat het tegenwoordig echt overlopen wordt met toeristen in de zomermaanden. Wie echt van het dorp wil genieten kan denk ik beter in het vroege voorjaar of in het najaar gaan.
Over Limone
De geschiedenis van Limone sul Garda is die van een geïsoleerd vissersdorp dat uitgroeide tot een toeristische bestemming dankzij de aanleg van de kustweg in 1932. Van de 17e tot de 19e eeuw was de citroenteelt de belangrijkste inkomstenbron, met speciaal gebouwde citroenkassen (limonaie) om de bomen te beschermen tegen de kou. De naam “Limone” is echter afgeleid van het Latijnse woord limes (grens), omdat het dorp vroeger een grensgebied was tussen Italië en Oostenrijk.
De geschiedenis van Limone gaat terug tot in het neolithicum, toen er op deze plaats zogenaamde paalwoningdorpen ontstonden. In de loop der eeuwen trok deze paradijselijke plaats aan het meer veel verschillende volkeren: Galliërs, Romeinen, Goten, Longobarden en de Franken van Karel de Grote.
Vooral de periode van Venetiaanse overheersing was belangrijk voor de ontwikkeling van Limone. Onder toeziend oog van La Serenissima ging Limone over van een eenvoudige economie van landbouw, visserij en olijventeelt, naar een meer commerciële industrie.
Vanaf de zeventiende eeuw werden de beroemde limonaia’s gebouwd: speciale kassen voor de teelt van citroenen. Limone werd daarmee de noordelijkste stad ter wereld waar citroenen werden verbouwd.
Bron Ciao Tutti
