Vrijdagavonden heb ik vaak behoefte aan een bubbel van rust, lekker samen met een bordje eten op schoot op de bank en bij voorkeur een goede film. Nu ben ik best wel moeilijk als het om films gaat, ik wil namelijk graag een beetje diepgang, goede dialogen, mooie verfilming. Het mag van mij best een sterk filmhuis randje hebben, liever dan een goed gelikte strak afgewerkte inhoudsloze hollywood productie. Ik kijk ook graag Europese films, ik heb een zwak voor Belgische films omdat ik de taal nuances mooi vind. Ze voegen voor mij een rauw randje toe waar Nederlands voor mij al snel te oppervlakkig in het taalgebruik voelt.

Vorig weekend keek ik een pareltje van Belgische makelaardij ‘Waarom Wettelen’, echt…ik heb genoten juist vanwege het vervreemdende van film dat ook zo vertrouwd bekend voelde.

En vanavond zag ik de film Pose en ik ben onder de indruk. Wat een goed gelaagde film, voor mij als kunst en fotografie liefhebber extra interessant omdat de film een narcistische fotograaf portretteert maar het is vooral de combinatie van dialoog, filmisch mooi gebracht en de opbouw die mij wisten te boeien.

Een goede film kijken is voor mij een bundel van prikkels tot me nemen. Prikkels die mij raken, ontroeren, laten nadenken, inspireren en een lange prettige nasmaak geven.