Als ik de afgelopen dagen zou moeten beschrijven dan zijn dit de woorden die in mij opkomen:
Bewogen en Bijzonder.

Zaterdag zijn we naar een herdenkingsbijeenkomst geweest van een vroegere vriendin. Iemand die in mijn leven belandde zonder dat we in eerste instantie veel leken te delen, verschil in leeftijd, verschil in achtergrond. Ik moeder van pubers, zij net uit een universitaire studie. Onze gesprekken ontwikkelden zich tot oprechte interesse, diepgaande vragen, delen van inzichten en groeien in (wederzijdse) zelfreflecties. Ze maakte een tijdje met regelmaat deel uit van onze rumoerige gezinsdynamiek, logeerde bij ons en wist ook haar eigen plekje binnen alle hectiek te creëren.
De herdenking bijwonen was prettig en bijzonder. Bijzonder om de verhalen te horen van mensen die de laatste jaren deel uitmaakten van haar leven, bijzonder om de warmte en liefde te horen doorklinken in hun woorden. Al kenden we verder niemand op haar partner na (die ik slechts één keer ontmoet heb), het was tóch fijn om erbij te mogen zijn.

Zondag stond een dagje klussen bij dochter gepland. Ze had twee Ikea kasten gekocht en had hulp nodig met in elkaar zetten omdat schoonzoon in een rouwproces zit en zij hem wilde ontzien.
Klussen met mijn dochter samen is een uitdaging op meerdere fronten, ze gebruikt de tijd die we samen zijn als een soort uitlaatklep en deelt dus veel. Ze gebruikt mijn rust en expertise als een terugkoppeling omtrent haar eigen therapieën en trajecten waar ze in zit, zowel werk als persoonlijk. Dus er wordt veel gepraat, geluisterd, teruggekoppeld en ‘tussendoor’ worden twee badkamerkasten in elkaar gezet. Waarbij zij als neurodivers en ik als neurotypisch de informatie verschillend verwerken maar zoals mijn zoon de avond ervoor heel liefdevol en bemoedigend tegen mij had gezegd: ‘Dat kun jij altijd goed coördineren’.
Het klinkt misschien vreemd maar ik vond het heel waardevol om zo met zijn drietjes (Grey, dochter en ik) bezig te zijn.
Ik was in de avond wel echt doodop, en ik wist al dat vanmorgen mijn lichaam het zwaar zou hebben maar dat verdwijnt als ik zie hoe waardevol het moment voor mij was.

Gister sputterde mijn lichaam zoals verwacht, dus heel rustig en behoedzaam opgestaan en aan de dag begonnen. In de middag kregen we bezoek, die ook nog eens een zeer bijzonder kado meebracht, maar voor mij is het meest waardevolle kado het prettige contact. Iemand die stappen durfde te zetten om onbekenden te ontmoeten, die zichzelf kon en durfde zijn en het niet erg vond dat onze hond alle aandacht opeiste.

En tot slot mocht ik mijn avond afsluiten met een goed gesprek met een cliënt, waarin het voor mij waardevol en bijzonder blijft dat ik dit mag doen. Dat ik iets voor een ander mag betekenen, dat kwetsbaarheden benoemd en zichtbaar gemaakt mogen worden.

Dus ja…Bewogen en Bijzonder.
Ik voel mij op momenten als deze een enorm rijk en dankbaar mens.

*toen ik dit schreef wist ik nog niet dat de dag erna óók een zeer bewogen dag zou worden, maar daarover schrijf ik een andere keer.