Dag lieve en mooie vrouw.
Vannacht ben je in de armen van jouw geliefde overleden. Met zijn stem, die jou dat veilige gevoel gaf waar je zo lang zoekend naar was geweest, in jouw oren. Zo mooi dat het zijn stem en zijn woorden zijn geweest die jou uitgeleide deden terwijl jij je laatste adem uitblies.

Natuurlijk ben ik nu verdrietig, ik vind de dood van mensen die onderdeel van mijn leven zijn of waren telkens weer intens. Het grijpt diep, en dat mag. Het laat zien dat jij een plekje in mijn hart had. Op momenten als deze vervloek ik mijn wonden die maken dat ik weinig herinneringen terug kan halen, maar degene die ik boven kan halen zijn me dierbaar. In die herinneringen sprankel jij, ondanks de strijden die je toen al voerden. We hebben samen de ruwe en rauwe randen van trauma aangeraakt, dapper en moedig als je was wilde en durfde je dat aan. Diezelfde dapperheid zag ik in je ogen toen ik je een aantal maanden geleden weer ontmoet heb, de ziekte had al zichtbare sporen achtergelaten maar het vuur van jouw dapperheid vlamde geregeld in jouw ogen.

Lief mens, dat je nu mag fladderen in een ongekende rust en schoonheid. Zonder strijd, zonder pijn, op vleugels van liefde. De liefde die jij gaf, en de liefde van de mensen die om jou gaven.

Rust zacht lieve vrouw.