Komende maandag wordt mijn dochter 30. Ze viert het die dag niet omdat dat met haar werk en beperkte energie niet lukt maar jullie begrijpen wellicht dat mijn gedachten momenteel wel veel terug gaan naar 30 jaar geleden. De dag dat ze geboren werd was het 30 graden, ik was vroeg in de ochtend wakker geworden met weeën. De verloskundige had aangegeven na haar ochtendspreekuur langs te komen, toen ze er was gaf ze aan dat we wel alvast de kraamzorg mochten laten komen en zij zou vroeg in de avond nog een keer langskomen.
We woonden destijds in een klein oud boerderijtje, de slaapkamer was zeg maar tevens zolder en het was er enorm warm. De kraamzorg ging rond half vier toch even bellen met de verloskundige, die zou ‘even tussendoor’ langskomen en toen ze binnenkwam had ze nog tijd om haar handschoenen aan te trekken en toen was mijn dochter daar. Een perfecte bevalling voor een eerste kind, tot zover althans…… Daarna wilde de placenta niet loskomen en moest ik halsoverkop-in-een-zeer-traag-rijdende-ambulance naar het ziekenhuis gebracht worden. En toen ik na de curettage bijkwam zag ik mijn moeder met een baby op haar arm en ik herinner mij dat ik serieus dacht ‘waar begint ze aan, om nu nog moeder te worden’ hahah het duurde even voor ik me realiseerde dat zij met mijn baby op de arm zat.

Mijn dochter was een enorme huilbaby met darmproblemen. Borstvoeding lukte niet, ze had altijd krampjes, het lukte mij totaal niet om een band met haar te krijgen en terugkijkend weet ik dat ik een postnatale depressie had…..en een man die vooral graag met vrienden die op kraambezoek kwamen bier dronk en stappen belangrijker vond dan investeren in gezinsleven. Daarbij had ik een eigen rijschool, ik had een lieve beginnende instructrice gevonden die mij een tijdje zou vervangen maar de administratie en alles eromheen deed ik wel gewoon naast het beginnend moederschap.
Vijf weken nadat mijn dochter geboren was kwam de instructrice overstuur binnen, ze had een aanbod gehad dat ze heel graag wilde accepteren. Een rijschool in Valkenswaard (grappig detail…ik woonde toen in Culemborg en zij kwam elke dag vanuit Valkenswaard om mijn werk te doen) wilde haar graag als fulltime instructrice hebben. Dus ik zei ‘doen’ en twee dagen later maakte ik werkweken van vijftig uur. Natuurlijk heeft dat niet in positieve zin bijgedragen aan de beginnende band die mijn dochter en ik moesten opbouwen.
Er is altijd iets geweest dat stagneerde tussen haar en mij, tot zij 13 jaar geleden dystrofie kreeg en vrijwel volledig afhankelijk was van ondersteuning door mij. We hebben enorm veel uren noodgedwongen samen door moeten brengen. Eerst de maanden waarin ze niet serieus genomen werd door huisarts en artsen in het ziekenhuis, daarna de strijd met de revalidatiearts die haar het liefst 8 weken volledig wilde laten opnemen in een semi gesloten afdeling (ik kan hier nog steeds boos om worden). Mijn rol als moeder werd breder, mijn dochter was in die maanden 18 geworden en dus vond ik dat zij zelf besluiten over haar lichaam en leven moest kunnen (en mogen) nemen en ik feitelijk een hulpverlener naast mantelzorger (en probeerde ook nog gewoon moeder te zijn).
We hebben behoorlijk wat verbale strijden gevoerd in die periode, maar we hebben ook samen gewerkt aan helen van de stagnatie die er was. Die verdween en we groeiden naar elkaar toe.
Daarna volgden er nog pittige jaren, ze woonde thuis toen ze de diagnose dystrofie kreeg, ze had vriendjes, die niet allemaal even goed om konden gaan met een jonge (verbaal zeer sterke) meid die grotendeels rolstoel afhankelijk was.
Gelukkig ontmoette ze ook een geweldige vent, waarmee ze ging samenwonen en toen volgden er nog meer uitdagingen. Depressie met suïcide, vele zware en eerlijke gesprekken. De diagnose ASS kwam op zich niet als een verrassing maar maakte wel veel dingen duidelijk voor mij. Wat mij weer in staat stelde om met terugwerkende kracht te helen van momenten waarin ik als moeder het gevoel had volledig te falen.

Mijn kleine meisje wordt over enkele dagen 30, is inmiddels verloofd, heeft op eigen kracht een compleet netwerk aan hulpverleners opgebouwd, heeft een vriendenkring die indien nodig als hulp netwerk functioneren, heeft op eigen kracht een baan gevonden die haar de uitdagingen geeft die ze nodig heeft en waar rekening gehouden wordt met al haar ‘beperkingen’. Ze heeft sinds twee jaar een stukje eigen inkomen wat een enorme boost gaf aan haar zelfvertrouwen. En ook heeft dat een positieve invloed op de relatie, want voor haar vriend viel het niet mee om haar financieel te moeten ondersteunen wetende dat ze qua uitkeringen tussen wal en schip valt maar overal te horen kreeg ‘dat ze er wel recht op zou moeten hebben’.

Mijn meisje die nu volwassen vrouw is, een eigen leven leeft, enorm veel uitdagingen op haar bordje heeft liggen en met een positieve mindset navigeert en haar eigen wegen zoekt en desnoods creëert.
En ik mag inmiddels steeds vaker ‘weer gewoon moeder zijn’, van een dochter die bijna 30 is en waar ik nu een goede band mee heb. Ik ben daar enorm dankbaar voor en geniet er van!